a birinci dəfə deyildi deyəsən. Rüstəmdə sağalırdı. Onun bu şoku unudmayacağını düşünürdüm amma ayılanda heçnə yadında deyildi və sadəcə ayağına nə olduğunu soruşub ağlayırdı. Əvvəlcə bunun aldığı travmadan olduğunu düşündüm amma sonra Elza gəldi ağlıma və bunun onun işi olduğunu anladım.
Uşaqlara əlimdən gəldiyi qədər hər şeyin normal olacağını deyirdim amma artıq inanmırdılar. Hər biri bir küncə çəkilib fikir çəkirdi və bu məni dilxor edirdi. Bir tərəfdəndə bu dəhşətin nə qədərçəkəcəyi məni narahat edirdi. Artıq bir həftədən çoxuyduku evimizdən başqa bütün dünyada zaman donmuşdu və heç bir köməklik ala bilmirdik. Ərzağımız, suyumuz, təmiz əşyalarımız bitirdi. Düzü son vaxtlar təmizliyə o qədərdə önəm vermirdik. Hətta poxumuz belə tuvaletdə ilişib qalmışdı, çünki kanalizasiya borusunun bir hissəsi güllərdən kənardaydı. Bunu başa düşəndə o qədər gülmüşdüm ki, amma sonra o qədər də gülməli görünmədi. Təmiz boşqablar da demək olar bitmişdi və bəzən həm səhər həm axşam yeməyini eyni qablarda yeyirdik.
Əynimdəki paltarı 2 gün olardıki dəyişmirdim və azca tər qoxusuda hiss edirdim. Amma neynəyə bilərdim? Suyumuz bir çən olsada oda tükənirdi yavaş- yavaş. Suyu sadəcə uşaqlara işlədirdim. Quyu güllərin içində olduğuyçün bu o qədərdə problem deyildi, lazım gəlsə əllə doldurub istifadə edərdik.
Yumurtanı, südü, əti, kərə yağnı birinci qurtardıq, çünkü qalsalar xarab olardılar. Axıra sadəcə tərəvəzlər, lazımsız ədviyyatlar, bir az quru meyvə, çay, qəhvə qalmışdı. Nə yaxşıki propanımız vardı və heç olmasa kartofları bişirə biləcəkdim, amma pis xəbər propanda da qaz az qaldığına görə ehtiyatlı olmalıydım. Əlimidə olan kartof iki gün bəs edərdi ancaq. Bəs sonra?
Əlimə çürük bir pomidor alıb xarab hissələrini təəssüflənərək kəsdim və qızartmanın yanına qoydum. Əla alınmışdı deyəsən. 2 Gün əvvəl yağda bişirdiyim quru çörəyi fikrləşəndə super idi.
Yeməkləri süfrəyə düzdüm və uşaqları yığdım. Dördüdə süfrə başında oturdular və heçnə demədən yeməyə başladılar. Elzaya baxdım və