artıq əvvəlki kimi görünürdü. Beynimdə ona verməli olduğum o qədər sual vardı ki, verməsəm ölərdim.
Rüstəm də sağalmışdı və ayağıda təəccüblü vəziyyətdə sap-sağlamıydı. Sarğısını 2 gün sonra yəni bu gün açmışdıq və cırmaq, qanlı yara heçnə yoxuydu. Bunu Elzanın çobanyastıqları bacarmışdı yəqin. Hətta Rüstəm bizim onu aldadıb ayağını bağladığımızı fikirləşirdi.
Yemək vaxtı Evin damından səs gəldi. Hamımız sanki görəcəyikmiş kimi yuxarı baxdıq. Sonra bunun yarsalar olduğunu başa düşdüm çünki az qala hər gün görürdük olları. Axşam olmalı olan vaxta çardaqdan səs küylə çıxır və dəli kimi, ora bura uçuşurdular. Olar gün işığına öyrəşməmişdilər və ona görədə hara gəldi uçub ara bir evə dəyirdilər. Bəziləri sürətlə güllərdən o tərəfə çıxmaq istəmişdi deyəsən və donub qalmışdı ordaca. Son dəfə sayanda 15 yarasa ilişmişdi orda. Ged- gedə yəqinki aclıqdan daha çox vəhşiləşirdilər ki pəncərəyə çırpılırdılar.
Yerimdən qalxdım və pəncərəyə yaxınlaşıb pərdəni araladım. Qışqıran vəhşilərə fikir verməyib yarasalara baxdım. Elə bu vaxt 3-ü DANQ, DANQ, DANQ pəncərəyə çırpılıb öldü və mən azca geri çəkildim. Gördüyüm mənzərə məni dəşətə gətirdi. Yarasaların birinın qanadı bozlaşmıdı və üstündə qəhvəyi ləkələr vardı. Qalan hamısınınsa gözləri qıp- qırmızıydı. O qədər bərk çırpılannan sonra öləcəklərini fikirləşmişdim amma hələdə pəncərəni cırmaqlayırdılar. Elə bu vaxt DANQ, DANQ, DANQ... başqalarıda çırpıldı və pərdəni tez çəkdim.
“Nə idi o?” soruşdu Vüqar. Toppuş dodaqlarınnan yağ damırdı.
“Sadəcə yarasalardı, yenə yollarını tapa bilmirlər... deyəsən.” Elzaya baxırdım o da hər şeyi anlamış kimi mənə. Sonra mənnən bacaya tərəf çevrildi gözləri. Ağzında çeynədiyi yeməyi yarıda qalmışdı.
Gözlərim onun baxışlarını izlədi. Qarşımda heç vaxt istifadə etmədiyimiz buxara və onan çıxan enli daş bacası uzanırdı göyə. Eyni vaxta yarasaların o xışıltı qarışıq ciyiltiləridə, qanadlarının səsidə getdikcə yaxınlaşırdı.
Düşünmədən uşaqların yanına qaçdım və suallarına fikir vermədən tez