n düyməni tuşlayırdım.
Bir şəkildə Elza sağa dönmüşdü. Digər şəkildə yuxarı baxaraq sanki yalvarırdı. Sonrakı şəkildə tutduğu hər nəydisə onu buraxmışdı və elə ondan sonrakı şəkil qaranlıq otaqda çəkildi. İşıqlar sönmüşdü, amma apratın işığıyla bir şəkildə çəkdim amma bu dəfə sadəcə onu. Kameradan aralanıb ekranda şəklə baxdım.
Elza gülürdü.
İKİNCİ HİSSƏ.

O gün yatanda, yada yatmağa çalışanda beynimdə qasırğa kimi bir fikir qalan hər şeyi silib süpürür, başqa bir şey düşünməyimə aman vermirdi. Elizabethin o balaca məsum sifətinin arxasında nə gizlənirdi? O ağlayacaq kimi narahat baxışlar, sağa- sola çırpınması və işıqların elə o vaxt sönməyi. İşıqların zirzəmidən ümumi qapadıcıdan söndürülməsi təsadüf idi? Kim o düymələri aşağı çəkmişdi, zirzəmidə kim vardı və kimin ya da nəyin boyu o dəstəyə çatacaq qədər hündür idi?
Fotoaparatım qucağımda qalmışdı, məncə ən təhlükəsizi də buydu. Ah, mən dəli oluram yəqin. Mənə nə olur belə. Gördüklərimin öz xəyalımın məhsulu olmadığını, 2+2=4 kimi konkret olduğundan əmin idim.
Yuxunun yorğunluqla otağıma gəlməyini məmnuniyyətlə qarşıladım. Yuxu hər şeyin dərmanıydı və sabah hər şey yaxşı olacaqdı.
Oyananda niyə otağımda kimsə başqası olubmuş kimi hiss edirdim bilmədim. Ah yox yenə başlayırdım? Dərindən əsnəyib diqqətlə otağa baxdım. Bu hiss keçmədi. Birdən həyəcanla “fotoaparatım” deyə düşündüm. Könə kinolardakı pambıq yığan qızlar kim, üstümə örtdüyün nazik adyalı ələk- vələk elədim amma tapmadım. Axı axşam qucağımda yatmışdım. Çevrilib şkafa baxanda, ordaydı, şkafın üstündə və tam xatırlamasam da yuxulu-yuxulu mən qoymuşdum ora. Başımı yellədim və və əllərimlə üzümü ovuşdurdum. Mən nə gözləyirdim ki? Kimsə gəlib götürəcək? Birdən hər şey mənasız gic-gicə göründü. Canonun yaddaşındakı şəkilləri tapmaqçün yaddaş düyməsinə basdım. Amma şəkilləri bir yana heç kartın özünü də tapmadım. Soyuq bir titrəmə keçirdi bədənim. Mikelancelonun Davidi kimi bir neçə saniyə donub qaldım və sonra udqundum. Paltarlarımı geyinib tez