onu qucaqlayıb öpdü. Buna görə narahat olmurdum artıq. Elza yada, hər nəydisə təhlükəli deyildi mənimçün. Hımm...
Bütün uşaqlarla aşağı düşmək istədim amma oradakı vəziyyəti görüb birdə pis olmalarını istəmirdim, ona göeədə birinci özüm düşdüm. Lakin heçnə yoxuydu. Ehtiyatla qonaq otağına keçdim hər yerinə, hətta divanın altına da baxdım, amma heç bir şey yoxuydu. Elə bil 5 dəyqə əvvəl burda yarasa fırtınası qopmamışdı.
Otaqda başqa kimlərinsə olduğunu hiss etdim. Görüntüdə heç kəs yoxuydu, amma bir küncdən mənə baxdıqlarını bilirdim. Elza bir yana, amma bu məxluqlara heç öyrəşməmişdim. Bəzən uşaqlarıda qucaqlayıb yatarkən bir xeyli yuxuya gedə bilmirdim. Çünkü bizə baxan baxışları məni narahat edirdi və mən uşaqları qorumaq üçün yuxuya gedə bilmirdim. Xüsusiylə bu hadisədən sonra daha çox qorxurdum. Beynimdə oların bizi istənilən vaxt öldürə biləcəyi fikri vardı. Amma istəsəydilər çodan edərdilər, elə deyil? Amma yenədə içimdə olara qarşı bu inamsızlıq hisi niyə var idi bilmirdim.
Bəlkədə elə təhlükəli olduqları üçün idi.NORA...
Yarasa hücumundan sonra 2 gün də yaşaya bildik. Deyəsən artıq ikinci həftənin sonuna yaxınlaşırdıq. İki həftə. Bu hələ nə qədər dvam edəcəkdi? Bu sualı düşünəndə özümü lap axmaq kimi hiss etdim. Bu vaxta qədər niyə soruşmamışdım bunu. Fikrim uşaqlara, oların yeməklərinə, təmizliyinə o qədər qarışmışdı ki, bunu heç soruşmamışdım. Getdikcə ərzaqlarımız tükənirdi. Artıq sadəcə soğan, 1-2 kartof, yarım litr duru yağ, yarım- yarım da un, düyü və lobyalardan qalmışdı. Suyumuz mənə möcüzə kimi görünən bir səbəbdən hələdə gəlirdi. Deyəsən bunu 2 tonluq çənimizə borcluyduq.
Məxluqlarsa bir an belə ətrafı boş buraxmırdılar. Pəncərədən baxanda və ya bayra çıxanda fısıltılar, nəriltilər, dəli kimi hərəkətlər baş qaldırırdı. Bilmirəm necə amma artıq gözə görsənməyidə bacarırdılar ki, bu istəmədiyim bir şey idi. Artıq oların vahiməli görünüşlərinə öyrəşmişdim amma uşaqlar? Nəzarət elədiyim bir başqa şeydə buydu ki olar pəncərəyə yaxınlaşmasın və