ə ya bayıra ümumiyyətlə çıxmasınlar.
Ülkər gəlirdi ağlıma. Onu düşünmək belə ümid verirdi mənə. Fikrimdə o olanda, onunla yaşadıqlarımızı gözümün qabağına gətirəndə üzümdə çoxdan bəri hiss etmədiyim oğrun gülüş yaranırdı. Hələ birinci sinifin ortalarında başlamışdı dostluğumuz. Ta o vaxtdan ona qarşı qəribə hisslər keçirməyə başlamışdım. Sinifə hər girəndə o gəlibmi deyə baxardım həmişə. Hətta bir dəfə həmişəki yerində oturmadığını görüb salam-kalamsız gözüm bütün sinifi gəzmişdi, daha sonra arxa partadan mənə əl yelləmiş məndə düz sinəmin ortasında qəribə bir rahatlıq hiss etmişdim. Di gəlki yaşlı ədəbiyyat müəllimimizin indiki uşaqların salam vermək barədə necə diqqətsiz davrandıqları barədə acıqlı nitqini dinləmişdim.
İndi bu xatırladıqlarım xəyal idi sanki. Heç vaxt olmamışdı və... Olmayacaqdı. Bu evdə ilişib qalacaqdıq. Mən Ülkərimin cavabını ala bilməyəcəkdim. Həqiqətən nə cavab verəcəkdi görəsən? Böyüdükcə mənə baxan baxışlarında hiss olunacaq dərəcədə dəyişmiş sirr nə idi? Mən... Mən mənə olan sevgisi kimi yozurdum bunu, çünkü, çünkü başqa heç bir oğlana belə baxmırdı axı o. Mən səhv anlamışdım, ya bütün qızlar ən yaxın oğlan dostlarına belə baxırdılar?
Düşdüyümüz bu vəziyyətdən idimi ya nə, bütün fikirlərimin sonu pisə gedirdi. Ona görədə fikrimi dağıdıb indiyə qayıtdım.
Özümü toplayıb “Elza” deyə çağırdım onu. Həmişək kimi mən artıq şəxsiləşdirdiyim kreslomda oturmuşdum. Olarsa ortadakı balaca stolda oynayırdılar.
Çevrilib mənə baxanda dərin bir nəfəs aldım və başqa yerə baxdım. “Bütün bular, nə vaxta kimi davam edəcək?” soruşdum. Bu çox qəfil olmuşdu deyəsən, çünki özüdə tutulmuşdu. Oyuncaqları buraxıb divanda oturdu və bacımgildə oyunu buraxıb onu izlədilər. Başqa yerə baxırdı sanki, kimləsə məsləhətləşirdi və sonra bloknotla kağızını alıb nəsə qaraladı. Bunu görən kimi tez divana keçdim, həqiqətən maraqlı idi.
Cavabı alıb oxudum. “Müharibə bitəndə.” yazdı.
“Müharibə? Nə müharibə Elza?” dedim. Ona elə baxmışdım ki elə bil “dəlisən?”