deyirdim.
“Artıq saxlamağın mənası,yoxdu ona görədə sənə hər şeyi deyəcəyəm.” yazdı uzun aradan sonra. “Mən sizin dildə (Yad diyar yada Paralel dünya) deyilən bir yerdən gəlmişəm. Məncə sən bunu bilisən?”
Yazdıqlarının şokunnan hələdə qurtulmamışdım ona görə sulalına başımı “yox” mənasında yellədim.
“Mən, sənin bizi görə bilməyini deyirəm. Başqa çox insan bizi görə bilmirlər, məsələn valideynlərin və uşaqlar. Amma sən bizi görə bilirsən.” Yazdı.
“Düzü görə bilməməməyi daha üstün tutardım. Onda sən demək istəyirsən ki, bayırdakı vəhşiləridə sadəcə mən görürəm?”
Fidan düz otamızdaydı və o yazanda ona, mən danışanda mənə baxırdı. Rüstəmlə, Vüqar da ağzı açıq bizi seyr eliyirdi.
“Yox. Olar belə şeyə fikir vermirlər. Görünmək ya da görünməmək olarçün vacib deyil. Ona görədə oları hamı görə bilir. Amma biz görünməməyə çox fikir veririk. Sənsə bizi özümüzü görünməz edəndə bel görə bilirsən” deyə oxudum.
Başımı yelləyib otağa baxaraq “Axı mən indi heçnə görmürəm” dedim.
“Görə bilməzsən, çünkü olar özlərini gizlətməkçün inanılmaz enerji sərf edirlər. Adətən bu elədə çətin olmur, amma sən və ya Vüqar kimi gözüaçıq adamlar olanda özümüzü görünməz eləməyə daha çox enrji sərf edirik. Buna sizdə bəsirət gözü deyirlər deyəsən. O hər ikinizdə var.”
“Yəni demək istəyirsən ki adi vəziyyətdə görünməmək qaşıqda yumurta aparmaqdısa, mənim kimi adamlar olanda bu həm əldə, həmdə ağızda qaşıqla yumurta aparmağa bənzəyir?” soruşdum. Bir anda özümü seçilmiş insan kimi hiss etdim.
“Hə” yazdı qısaca.
“Bəs müharibə nədi. Hansı müharibəni nəzərdə tutursan?”
Bir az fikirləşdi və deyəsən pis oldu. Gözləridə dolmuşdu, amma gizlətdi. Qələmi götürüb uzun bir abzas yazdı. “Mənim dünyamda daim müharibələr hökm sürür. Müharibə həyatınmızın bir parçasıdı. Daim hücum edir, torpağımıza torpaq qatırıq. Mən ölkəmizdə şəhzadəyəm. Davamçı və xalqımın ümüdü. Bayırda bizi mühasirədə saxlayanlar bizim düşmənlərimizdi. Xalqım hal- hazırda olarla müharibə aparır. Dəli varlıqlardı və adları