Ətraf getdikcə qaralırdı ya mənə elə gəlirdi?
Siluletlərini gördüm. Anam qulağında telefon, Mehriban ona tərəf çevrilib Fuad maşını sürür. Uşaqlar görünmürdü demək olar amma işıqlı vaxtı birinin əlini görmüşdüm. Yəqin qorxub küncə sıxılmışdılar. Heç birin üzünüdə gömürdüm demək olar. Ya görürdüm? Nəyə görə bilmirdim amma hər baxanda olar hərəkət edirmiş kimi görünürdü mənə. Anam gözlərini qırpdı?
“Ana!” deyə qışqırdım. Cavab gəlmədi. “Mehriban!” Cavab gəlmədi. “Ata?” ümüdsüz səsimə səs verən olmadı. “Hardasız hə?” Vəhşilərdə susmuş məni izləyirdilər. Səssizlik daha çox əsəbləşdirirdi. “Mən sizə demişdim axı gəlməyək yadınızdadı?” Cavab yoxuydu. Dodaqlarımı gəmirməyə başladım və gözyaşlarımın sərbəst axmasına icazə verdim. “Siz deyən oldu həmişəki kimi. Gəldik. Nə oldu?” Vinokla anamagilə birdə baxdım. “Niyə susursan ana? Düz düyirəm ona görə?” Vinoku aşağı salıb davam elədim. İllərdir içimdə yığdığım amma heç cür boşalda bimədiyim hirsimi boşaldırdım. “Bu zəhrimar yerin harası yaxşıdır ki əl çəkə bilmirsiz burdan!?” əlimlə arxa evi işarə edib “Niyə başa düşmürsüz MƏN BU EVƏ GƏLMƏK İSTƏMİRƏM!” dedi. Səssizlik. “Mənim 17 yaşım vare ana, amma sənin o psixi xəstəliyinə görə sənə qarşı çıxa bilmirəm! Tək səbəb budu! Hərdən adamı çox əsəbləşdirirsən, uşaq kimi olursan. Niyə məni başa düşmürsən ana? Mən böyümüşəm, azad qərarlar verə bilirəm. Evə gec gələ bilərəm, tək yola çıxa bilərəm, yoldaşlarımla istədiyim yerə gedə bilərəm və inan heçnə olmaz mənə!”Başımı aşağı əydim. Səsszilik. Deyəsən indi dəli olmağa başlıyırdım. Çox hirslənmişdim və yerdən bir daş götürüb maşına tolazladım. Amma daş göydə ilişib qaldı. Sora bu dəfə yarayacaq deyə 3 dənədə də atdım. Dörd dənə daş göydə asılı qalmışdı yarasalar kimi. Zaman donmuşdu o tərəfdə. Bunu görüb ağlayacaq vəziyyətə gələnə qədər güldüm. Əlimdəki vinoka baxıb göz yaşlarımı sildim və onuda tulladım, oda asılı qaldı, mən yenə güldüm.
***
Divanda oturub fikrə getmişdim. Uşaqların bayaqdan məni izlədiyini bilirdim amma olara