a heç bir reaksiya vermirdim. Yemək vaxtları gəlmişdi deyəsən, amma nə verəcəkdim olara? Əlimizdə sadəcə lobyalar qalmışdı. Amma bunu fikirləşmirdim, düzü nə fikirləşdiyimi özümdə bilmirdim. Sadəcə boşluq idi.
Azca soyuqda hiss elidirdim amma yayın bu vaxtı nə soyuq? Yəqin nəyə görəsə sadəcə mən hiss edirəm deyə fikirləşdim amma uşaqların da o nazik geyimlərində titrədiyini görəndə çaşıb qaldım. Məni həyata qaytaran bu oldu birdən. Özümü rahat hiss edirdim. Hirsimi tökmək çox yaxşı təsir etmişdi, amma bir tərəfdəndə eşitməsə belə anama bu sözləri dediyimə görə özümə nifrət eləyirdim. “Güclü ol, uşaqlarla maraqlan, bu vəziyyətdən çıx” dedim öz- özümə və ayağa qalxdım. “Sizə də soyuqdu?”
Üç dənə baş təstiq üçün başını yellədi. 100% mənim bayaq dediklərimi eşitmişdilər və hirsli olduğumu görüb qorxurdular. Noraya çevrilib “Nora? Bu nə deməkdir?” soruşdum.
Əlləri titrəyərək nəsə yazıb verdi mənə. “Bayaq Zaxor bizi qoruyan gülləri məhf etməkçün tilsim elədi. Bu da oları soldurur. Bu vaxta qədər istiliyimizi də işığımızıda olar təmin edirdi.” Oxuyanda narahat olmağa başladım. Bayıra baxdım, günlü hava tutqunlaşmışdı və evin havası getdikcə soyuyurdu. Bir neçə dəqiqəlik dərin nəfəs alıb, hirsimi Noraya tökümmü, tökmüyümmü fikirləşdim. Amma o ifadəsiz baxsada, elə məsum görünürdüki.
Başımı yelləyib tez yuxarı qalxdım və qalın nə varsa aşağı götürdüm. Çoxsu yay paltarıydı və qalın bir şey yox idi ona görədə 3-4-nü üst-üstə giydirdim uşaqlara. Ehtiyacım olan ən son şey bu şəraitdə xəstə bir uşaq idi. Noraya-ya çevrilib paltar təklif edəndə istəmədi. Məcburi geydirmək istədim amma yenə geymədi sadəcə adyala büründü. Elə gözəl görünürdüki əgər bu vəziyyətdə olmasaydıq yanağınnan öpüb onu qucağıma alardım.
Bayıra çıxdım və gördüyüm mənzərə payızın axırlarında səhər gün çıxmağa az qalmış görünən mənzərəyə oxşuyurdu. Xırıldamaları, fısıltıları yox sayıb baxçaya düşdüm və əyilib sarı çobanyastıqlarına baxdım. Əlimi vuranda soyuğu və nəmi hiss eləmişdim. Üstünü şeh basmışdı