və getdikcə donurdular. Bizi qoruyan yeganə şeyin bu güllər olduğunu bilmək necədə dəhşətə gətirirdi insanı. Ya bu güllər gücünü itirdi? Özümü fikirləşmirdim uşaqları fikirləşirdim. O vəhşilər evə dolanda neynəyəcəkdik? Ən çox sevdiyim bacıma nə edərdilər və ya Rüstəmə Vüqara? Əlimdəki gülü yerə atıb ətrafa baxdım. Kas- Kaslarada soyuq idi amma bu olara məni görən kimi nifrətlə xırıldamaqlarına mane olmurdu. Son dəfə maşına baxıb üşüyərək içəri girdim. İçimdə peşmançılıq, günahkarlıq hissi vardı.
İçəri uşaqların yanına keçəndə hamısının Antraktida pinqivinləri kimi bir yerdə büzüşüb yatdıqlarını gördüm. NORA da olarla birlikdəydi. Artıq bu məni o qədər də narahat etməsə də bu vəziyyətə qarşı antipatiyam vardı.
Məndə bir adyal götürüb büründüm və qarşımdakı kresloya əyləşdim.
“Anar” dedi bacım. Titrəyən bədəniylə azca qabağa çıxıb mənə baxdı.
“Nədi?” soruşdum, amma üzündəki mimikadan yemək istədiyini anladım.
“Mən acımışam”
“İndi hazırlayaram” deyib mətbəxə keçdim. İslatdığım lobyaları elə islanmış vəziyyətdə bişməyə qoydum, özümsə ümüdsüz vəziyyətdə stola oturdum. Nəfəs alanda ağzımnan buxar çıxdığını görmək o qədərdə qəribə görünmürdü. Üşüməyə başlamışdım, çünkü hamını geyindirsəmdə özüm nazik geyinmişdim. Ağlıma o dəyqə bir fikir gəldi və mətbəxdən çıxıb zirzəmiyə düşdüm. İçəri girən kimi əlim işığı yandırmaqçün divara getdi, amma çarəsiz yanıma düşdü. Mən də zirzəmini pəncərələrindən düşən işıqlar kor- koranə taxta yeşiklər axtarmağa başladım. Bəxtimə xatırladığım yerdə ona qədər yeşik vardı və üstəgəl köhnə qəzet, jurnal, kitablarda vardı. Gözlərimi qıyıb diqqətlə baxanda küncdə bir yığın qalın taxtalar olduğunu da gördüm. Hamısını pəncərələrin qabağına çəkidim, tozlu və ləkəli pəncərələrdən düşən boğuq işıqda yeşikləri sökməyə başladım. Bir az hərəkət qızışmağıma səbəb oldu. Çart- çurt səsi aləmi bürüdü və bir vaxt sonra 10 dənə yeşik sökmüşdüm. Altından ip keçirib odun şələsi kimi yığdım və pilləkənlərin qabağına düzdüm.
Geri qayıtdım və yerdə qalan