aşağı düşdüm.
Qonaq otağına keçib düz səhər yeməyinin üstünə çıxdım. Mənzərə dünənki qonaqlığı xatırladırdı, həm də uşaq evlərində kimsəsizlər üçün açılmış ramazan süfrəsini. Gözlərim bir neçə uşağın arasından Elizabeti tapdı. Yenə həmişəki kimi ifadəsiz baxışlarıyla məni süzür, bir yandanda omletindən dadırdı.
“Yaddaş kartını görən olub?” deyib anamla Mehribana baxıb soruşdum, amma fikrim Elizabethdəydi.
“Nolub ki balam bir sabahın xeyr.” Dedi anam. Lənətə gəlmiş mədəni davranış qaydaları.
“Sabahınız xeyr.” Məndə eyni tonda cavab verdim. “Üzr istəyirəm” deyə əlavə edəndə yenə o mamauşağı vəziyyətinə düşdüyüm üçün özümdən nifrət etdim.
“Sabahın xeyr Anar müəllim.” Zəfər ədasıynan “Bax belə.” Deyə əlavə etdi. Digərlərinin də “sabahın xeyrləri” dörd bir yandan gəlməyə başladı. Təkcə biri deyə bilmədi.
“Kartı görən olub?”
“Nə kartı?” deyə verdiyi suala özü cavab verərək “Hə canonun yaddaş kartı? Mən götürmüşdüm səhər otağınnan. Bu gün atan işlə bağlı otelə görüşə gedəcəydi, ona verdimki foto yerinə versin. Yerini bilirsəndə sən gedib alarsan.”
Bütün bədənimə sakitlik çökdü. Rahat bir nəfəs aldım və təzə omletin iyini ancaq indicə hiss edə bildim. Süfrəyə keçib yeməyə başladım. Anamla Mehriban gəzdikləri ölkələrdən danışırdılar, uşaqlar həmişəki kimi nəsə qırıldayırdılar, bir nəfər həmişəki kimi sakit idi.
Yeməkdən sonra televizor yandırdım, amma bir saat kanalları çevirib heçnə tapmayanda söndürüb, ayağa qalxdım. Elizabethi görəndə təəccübləndim. Stulda oturmuşdu əllərini birlşdirib qıçlarının arasına qoymuşdu və həmişəki sifətiylə gözlərini televizora dikmişdi. Bilmədiyim səbəbdən özümü günahkar hiss etdim, amma gözlərini televizora dikdiyini görüb birtəhər oldum.
Televizoru yandırdım və baxmağına şərait yaratdım. Heç bir tərpniş filan olmadı, eləcə televizora baxmağa davam etdi. Düzü televizora baxdığını düşünmürdüm.
Cibimə 10 m. pul qoydum və yuxarı səslənib “Ana, bibi mən şəkilləri almağa gedirəm nəsə lazımdı?” dedim.
“Yox yox heçnə lazım