jurnalını saxlaya bilmədim. Əlim boşaldı jurnal yerə düşdü. Çıxan səs orda dayanan Kas- Kası hərəkətə gətirdi və qulağımda sınan pəncərənin cingiltiləri dalğalandı.: Noranın cavabları ( I hissə)
Uzun caynaqlı əllərdən millimetr fərqlə qurtuldum və arxası üstə yığdığım yeşiklərin üstünə düşdüm. Baldırıma və dizimə mismar batdı amma bu o dəyqə fikirləşəcəyim bir şey deyildi. Kas-Kas dar pəncərədən içəri girməyə çalışırdı amma deyəsən pəncərə qarşısında qalan 5-3 güldən ibarət zolaq buna imkan vermirdi hələki. Deməli çox az qalıb deyə fikirləşdim və dayanmadan qalan şeyləri də götürüb yuxarı çıxdım. Gözümün sulanmağını indi hiss edirdim və əlimlə ovuşduranda xırda- xırda şüşə parçaları gördüm. Əlim ayaqdan aldığım yarama getdi. Çox dərin bir yara deyildi, balaca bir misar batmışdı, dizimi isə kəsmişdi demək olar.
Qan-tər içində yuxarı qalxıb hər şeyi ora daşıdım. Mətbəxə keçib suyu açdım və əski götürüb isladaraq yaramı sildim. Lobyalar bişmişdi deyəsən çünki pıkkır- pıkkır qaynayan qazandan buxar çıxırdı. Altını söndürüb soyumağa qoydum. Təzə bir tənzif götürüb yaramı sarıdım və belə bir şey olmamış kimi hərəkət edib odunlar qonaq otağına daşıdım. Hər ikisi çox çətin oldu. Uşaqlar hamısı büzüşüb bir yerə yığılmışdı. Fidan məni görüb “Soyuqdu” dedi. Ağzınnan çıxan buxarı görüb çox pis oldum və bir azda tələsdim.
“İndi yandırıram” dedim və taxta parçalarını buxaraya atdım. Bir neçə cəhdən sonra ocağımız qalandı və mən masanı kənara qoyub divanı ocağın qabağına çəkdim. Sutolu kənara qoyanda onuda bir dəfə odun edə biləcəyim fikri gəldi ağlıma, amma bunun olmamasıyçun yalvarırdım.
Mətbəxdə yeməklərimizidə hazırlayıb divana gətirdim və beş qaşığın cingiltisi bütün evi bürüdü. Bir dəyqə dayanıb uşaqlara sonra isə evə baxdım. Bu həqiqət ola bilməzdi. Boş qabımda qısıntıyla bişirdiyim lobyanı indi elə iştahla yeyirdim ki. 3 həftə əvvəlbelə bir vəziyyətə düşəcəyim ağlıma gəlməzdi. Həyatımda yüz faiz çox şeyi dəyişməliydim. İnsan yaxşı günün qiymətini pis gündə bilirmiş