ş deyirlər. Bəzən bu sözlər sadəcə atalar sözü kimi görsənir və deyildikdən sonra öz unudulub gedir. Bu sözlərdə hikmət olduğunu anlıyırdım amma başa düşməyimçün başma gəlməyi lazımmış. Həyatımın bu günlərini heç vaxt unutmayaqcaqdım. İnsan onu dəli edən şeyi necə unuda bilər ki?
Əyib bir odunda atdım insana xoş təsir bağışlayan bu şəraitdə boşqabımdakı son lobyalarımıda yedim.
***
Uşaqlar yedikdən sonra bir- birinin qucağında yuxuya getdi. Sadəcə mən və Nora oyaq idik. Bayırdakı qaranlığa baxıb axırki qaranlıq düşdü deyə bilərdik, amma bu normal qaranlıq deyildi. Bir müddət ikimizdə çıtırtıyla yanan odunlara baxdıq. İşıq üzümüzdə əks olunurdu və azca isti olduğuna görə adyalımı açıb qabağa əyilmiş gözlərimi alova dikib Noraya verəcəyim sualları fikirləşirdim. Birləşdirdiyim əllərimi hərdən açır, istiyə tutub qızınırdım amma Nora çox sakit tərpənmədən dayanmışdı. Elə bil bayaq aşağıda olan hadisəni bilirdi və mənim suallarımın başlamasını gözlüyürdü.
“Bayaq zirzəmidə mənə hücum etdilər. Uşaqlar qorxsun deyə demədim, amma deyəsən sənin güllərin öz təsirini itirir.” Dedim. Səsim getdikcə alçalırdı.
“Tam solmayana kimi bura girə bilməzlər” yazdı qısaca amma bu məni məmnun eləmədi. Sanki başından eləmişdi məni.
“Bu nə vaxta qədər davam edəcək Nora? Hər şeyimiz tükənir.” Dedim. Az qala yalvaracaqdım.
Sifətinə baxdım yenə dolduğunu gördüm. Bu dəfə çox dolmuşdu və göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Sakitcə əllərini üzünə tutub ağladı. Ona bir az yaxınlaşıb sakitləşdirməyə çalışdım amma özüm də narahat ola-ola onu becə sakitləşdirəcəkdim?
“Üzr istəyirən Nora, səni incitmək istəmədim amma bizi də başa düş.” Ardını davam edə bilmədim və bir neçə dəyqə sakitləşməyini gözlədim.
Sakitləşənnən sonra qələmi əlinə alıb “Mən ən pis, murdar çirkin məxluqam. Məndə ailəm kimi olacağam amma inan bunu istəmirəm” yazdı. Mənə uzatdıqdan sonra əllərini üzünə tutub səssiz şəkildə hıçqırmağa başladı.
“Bununla nə demək istəyirsən Nora?” dedim artan gərginliyə fikir verməməyə