çalışaraq.
Gözündən bir-iki damla axıb kağıza düşdü və “Mən sizə yalan dedim. Bəlkədə müharibə çoxdan uduzulub” əli əsdi “və heç kim bizi aparmağa gəlməyəcək. Anam atam çoxdan ölüb yəqin. Məni bura qoyanda Kas- Kaslar onsuzda saraya çatmışdılar.” Yazdı. Mənə baxmadan bir əliylə yazdığını mənə uzatdı, digəriylə üzünü sildi. Onsuzda yazarkən oxuya bildiyim üçün, həmdə yeni eşitdiklərim məni əsəbləşdirdiyi üçün kağızı almadım.
Çıdırdayan alovun işığı altında bir müddət ikimizdə bir- birimizə baxdıq. İçəri elə qaranlıqlaşmışdıki, ocağın üzümüzdə dalğalanan narıncı işığı olmasa birbirimizi görməyəcəkdik. Ona əsəbləşməli hirslənməliydim amma əksinə günlərdir davam edən narahatlığım keçmişdi birdən. Elə bil ürəyimə danmışdı, Noranın o gün dediklərinə inanmamışdım. Bunun yalan olduğunu bilmək, şübhəli qalmaqdan daha yaxşıydı.
Bu narahatlıq keçmişdi, amma yerinə başqası gəlmişdi. Bəs belə olan təqdirdə biz nə edəcəkdik? Sonu ölüm idi bunu bilirdim, amma bir çıxış yolu olmalıydı axı.
“Hammız öləcəyik. İlahi hammız öləcəyik” dedim öz-özümə. Başımı əllərimin arasına almış, sıxmağa başlamışdım.
“Buna icazə vermərəm” yazdı. Bax bu çox əsəbləşdirdi.
“Sən onszuda çoxdan icazə vermisən hər şeyə. Nədi yenə aldacaqsan bizi?” dedim. Hirsimi boğub onu silkələmək üçün özümü güclə saxlayırdım. “Offf” çəkib başımı əllərimlə bərk- bərk sıxdım. Alnımı ovdum və təzə öyrəndiyim həqiqətləri həzm eləməyə çalışdım.
On dəqiqə heç birimiz heçnə elmədik. Narahatlığım və gərginliyim keçməmişdi (belə getsə keçməyəcəkdidə) amma hirsim soyumuşdu. Əvvəl- axır o balaca bir qız idi və yalanını etiraf etmişdi. Ağlımda bir cümləsi heç cür gözümün qabağından getmirdi. “Mən ailəm kimi olmaq istəmirəm” yazmışdı.
Həmin kağızı tapıb barmağımı qoyaraq “Bununla nə demək istəyirdin?” dedim.
Qarşılığında uzun bir cavab yazdı. “Mənim növüm, sizin kimi deyil. Bizi Kas- Kaslardan fərqləndirən yeganə şey ağlımız olmasıdı sadəcə. Biz olardanda vəhşiyik əslində. Çox qəddarıq və sizin kimi başqalarını düşünüb