i görmələriydi.
O günkü yuxu gəldi ağlıma. Nora üzümə o tozdan üfürmüşdü və məni qoruyacağını demişdi. Lakin bunu ona demədim.
“Amma deyəsən işə yaramadı hə” deyib əllərimi açıb düşdüyümüz vəziyyəti göstərdim.
“Bunun səbəbi mənim daşımın sınması oldu. O yaşıl daş sınanda güclü dalğa yaratdı və sehirdə qırıldı. Kas- Kaslarda bunu hiss edib bura yığışdı.”
Mərmər döşəməyə çilçıraq qırılıb düşdü sanki. Oxuyanda gözlərimə inanmadım. Əgər oları bura o yaşıl daş çəkmişdisə, daşı qıran mən olduğum üçün günahkarda mən olurdum. “Deməli mən elədim. O daş nəyə lazım idiki?”
“Səndə günah yoxdu. O daş məni gizlədən daş idi. Bunu başa düşki məni gizlətmək üçün sümük tozunnan daha güclü bir şey lazımdır. O daş bizi tamaiylə görünməz edirdi. Onu o gün götürə bilmədim çünkü halım yoxuydu. Mehribanın necə davrandığını görmüşdün. Olardan biri onun içindən keçmişdi ona görə səninlədə aqressiv danışırdı.. Mən Mehribanı çox sevirəm və onada unutdurmaqçün toxundum və bu gücümün çoxsunu alıb apardı. Səhər də gözlərimi açanda o mağazadaydım. Dalğanı hiss edən kimi ağladım, oları evə gəlməyə məcbur elədim, amma çox gec olmuşdu.”
“Hər şeyi bərbad hala saldım hə? Başını yelləmə onsuzda bilirəm mənim günahımdı.”
Ümüdsüzlük, qorxu, nifrət getdikcə evin içinə girirdi, lap hal-hazırdakı artan soyuq kimi, lap bizi qoruyan güllərin evə tərəf solmağa başladığı kimi. Saatlar bir- birini əvəz edirdi. Axmaq bir fikirlə günəşi gözləyirdim amma onsuzda gündüz idi, amma hava qaralmışdı. Oları görməmək daha çox qorxudurdu insanı. Qaranlıq otaqda xüsusiylə də alovun tərpənən işıqları altında oların hər an içəri girəcəy dəhşətiylə yaşamaq dəli edirdi insanı.
Bəzən gözlərim özləri qapanırdı yavaş- yavaş və mən 15- 20 dəqiqəlik yuxuya gedirdim. Daim sınan pəncərələrdən içəri girən Kas- Kasları, Məni Rüstəmi xilas edən anda tutub çəkən Zaxoru yada hirsimdən anamgilin maşınına tolazladığım yaşıl daşları görüb qışqıraraq yada günühkarlıq hissiylə ayılırdım.
Odunumuz çox az qalmışdı. Mətbəxdən tapdığım