m deyil.”
“Fuad əmi?”
“Təşəkkür edirəm, heçnə lazım deyil”
Bayıra çıxdım, velosipedimə minib enişlə aşağı südüm. Çevrilb evə baxanda udqundum. Elizabeth qonaq otağının pəncərəsindən mənə baxırdı ya örtdüyümdən 1000% əmin olduğum açılmış qapıya? İçimdəki bir səs durma deyirdi və məndə dayanmadan sürətlə pedalı çevirdim. Bilmirəm son gördüyüm mənzərədən idi ya həqiqət amma arxamdan kimsə qaçırdı elə bil. İki tərəfi ağaclıq, tozlu yolla eniş aşağı düşürdüm. Atamın maşınnın səhərki izlərini görməyim bir az güvən verirdi amma arxamdakı zəif “tap- tap- tap- tap” səslərini vecə almayacaq qədər yox. Udqundum və o an axmaq bir hərəkət etdim. Tormuzu sıxıb, qulaqlarımı şəklədim. Bayaqdan təkərlərin altında qalan daşların xırçıltısıyla yaxşı eşitmədiyimi düşünürdüm(və ya belə olmasını istəyirdim) yada daha da gijdəsəm bunun pedaldan gəldiyini fikirləşirdim. “TAP-TAP” və o da dayandı. Boş- yola baxdım əslində var olduğunu bilirdim amma heçnə görmədim. Evimizə tərəf burulan yoldan başqa heçnə. Və düz yolun ortasında sonradan fikir verdiyim şey qalxan toz idi?
Dilimin ucunda “lənət şeytana” dedim və velosipedi birinci dəfə sürənlərin etdiyi kimi qabağını qaldırıb yola tərəf qoyub dayanmadan sürdüm. Elə bil velosiped yarışlarının final mərhələsiydi və mən nə olur olsun qalib olmalıydım. Həqiqətəndə mən qalib olmalıydım. Bəlkədə əlimdəki o fotolar mənə dəli olmadığımı sübut edə bilərdi. Həmçinin axamca qaçan şeyi və ya o qızın evə girəndə olmuş qəribə hadisəni.
Hərdən çevrilib baxırdım. Heçnə yoxuydu, nə səs, nədəki addımların qaldırdığı toz.
Kəndə çatmaq bir az rahatlıq verdi içimə. Velosipeddən düşdüm və əlimlə sürərk apardım. Sivilizasiya içində olmaq nə qədər xoş idi. Bura gəldiyim bir ildən çox bir müddətdə kənd çox dəyişmişdi, lakin bu gün tamam başqaydı. 3 qapıda yaralı aparan ambulance görmüşdüm. Bundan başqa polis maşınları dayanmadan ora-bura şütüyür, verdiyi siqnallar ambulance siqnallarına qarışırdı. Tez şəkilləri alıb rədd olub evə getmək istəyirdim