” dedim son nəfəsimə kimi.
Başını yellədi və elə nəsə yazacaqdı ki, bayırdan vəhşilərin ulaşması gəldi. Pərdəni aralayıb baxanda başımdan sanki qaynar sular endi. Vəhşilər maşınin ətrafını iyləyir nifrətlə fısıldayır, orasına burasına toxunub geri çəkilirdi. Tez bayıra qaçıb verandaya çıxdım.
“Yox. İlahi YOX! Olara əl vurmuyun.” Deyib qabağa qaçdım. Nə elədiyimi bilmirdim. Gözlərim alışıb yanırdı və bir tərəfdəndə dondurucu soyuq hər tərəfdən soyuq iynələr sancırdı mənə. Beynimdən gələn bir siqnalla dahada irəli getmədim və yerə yıxıldım. Eyni sözləri deyirdim gücsüz bir səslə “Olara dəymiyin.” Sonra fısıltıya çevrildi. Dang- dunqlar aləmi bürüdü. Kas-Kaslar maşını vəhşi kimi döyməyə başlamışdılar. Belə çıxırdı ki, tozunda, sehrində müddəti bitmişdi. Bəs anamgilə nə olacaqdı?
Qoluma güc verib qalxdım. Əvvəlcə buz kimi torpaqda solub qurumağa doğru gedən çobanyastıqlarına baxdım. Sonra düz qarşımdakı maşına. Vəhşilər harasına gəldi zərbəlr endirir və kim bilir tilsimin tamamiylə snmasına nə qədər qalmışdı. Ağır-ağır ayağa qalxdım. Gözlərim güllərlə maşın arasında birdə gedib-gəldi. Sonra birdə... Çevrilib verandaya baxdım. Nora gözləri dolmuş mənə baxırdı. Bağışla deyən baxışlarla başımı iki dəfə təsdiqləyirmiş kimi yellədim.
Nə dediyimi anladı, yanağından bir damla yaş süzülüb yerə düşdü. Ölüm, çoxda uzaqda deyildi.

“Mənə köməy eləməlisən” yazdı. Necədə soyuqqanlı hərəkət edirdi. Elə bil az sonra ölümə gedən mən olacadım o yox. Bir neçə dəfə necə deməyə calışdım amma deyə bilmədim. Boğazımda bir düyüm düyünlənmişdi. Qəhər məni boğurdu.
“Hər ehtimala qarşı zirzəminin qapısını bağla. Kopla Farom oranı qoruyurlar, məndən xəbərləri olmamalıdı, çünki bilsələr buna mane olacaqlar. Sonrasına görədə narahat olma hər şeyi anlayıb sizi rahat buraxacaqlar...” elə hey dayanmadan yazırdı ki, əlindən tutub saxladım və aşağı əyilib onun yanağınnan öpüb, qucaqladım.
“Bağışla” dedim qulağına. Oda məni bərk- bərk sıxdı.
Bu vaxt uşaqlar oyandı. Bacım öskürüb gülümsədi və