ə “Nora. Oynayırsan?” dedi.
“Bu dəfə məndə oynayacağam” dedi Vüqar. Adyalın arasından süzülüb qabağa çıxdı.
“Məndə” deyib düz yanına gəldi Rüstəm.
Mən Noraya baxdım oda mənə. “Son dəfə” dedim ona. Başını yellədi və uşaqlara sarı gedib oynamağa başladı. Bəlkədə yarım saat hər şeyi unutduq. Unudulmaz yarım saat (sonradan özümə bağışlamayaxağım yarım saat.) Gəlinciklərlə bir- birimizin evinə qonaq getdik. Mən evin atası oldum, Nora anası. Fidan şahazdə oldu, Nora onun dayəsi. Rüstəmlə, Vüqar Noranın əsgərləri oldu və daha neçə belə oyunlar. Buxaranın qarşısında istinnin qucağında oynadığımız oyunlar o qədər xoş idi ki, gerçəkliyi unudmuşduq. Ta ki, bayırdan Kas- Kasların maşına vurduqları zərbələri eşidənə kimi. O an Mən Noraya Norada mənə baxdı. Gözlərim doldu, başqa tərəfə baxdım. Nora ayağa qalxıb zirzəmiyə tərəf baxdı. Qapı özü- özlüyünə çıt edib bağlandı.
“Niyə qalxdın Nora?” dedi bacım halsız- halsız. Rüstəmlə Vüqar da maraqla bizə baxdılar. Nora mənə tərəf çevrildi.
“Nora... getməlidi uşaqlar” deyə bildim və bayırdakı danq- dunqları nəzərə almasaq evi vahiməli səssizlik bürüdü.
Bacım öskürərək “Yoooox getməsin” dedi qaşlarını çatıb. Birdə yox desəm ağlayacaqdı.
Vüqarla, Rüstəmdə narazılıqla mırıldandılar. Nora ayağa qalxıb divanın yanıyla dəhlizə doğru getdi. Gözlərim dayana bilmədi, yaşlar axmağa başladı. Dişlərimi sıxmaqda kömək etmirdi artıq. Fidan bunu görüb ağlamağa başladı. Ardıycan Vüqarla Rüstəmdə nəyə ağladıqlarını bilməsələrdə ağlamağa başladılar. Fidan adyalı üstündən atıb divanın axasına qaçdı onu tutub saxladım.
Nora yerində donub qalmışdı və arxası bizə dönük idi. Rüstəmlə Vüqar divanın üstünə çıxıb bizə baxırdılar. Niyə elə donub qalmışdı bilmirəm. Tərəddüd edirdi? Fikrinnən daşınmışdı? Ani olaraq dayandığı yerdə səndəllədi amma o dəyqədə düzəldi. Sağ əliylə göz yaşlarını silib boynunun arxasından bizə baxdı. Qranlıq otaqda, bir az pəncərədən, bir azda ocaqdan düşən işığın kölgələri Noraya vahiməli görüntü verdi bir anlıq. Sonra bizə