çox özümə sıxdım, bunu görməməliydilər. Bacımın huşsuz olmasına hələki çox sevinirdim. Bayırda zəfər nəriltiləri yüksəlirdi, olar isə sanki hər şeyi anlamaq istəyirmişcəsinə bizə baxırdılar. Elə bu an olardan biri geri addımlamağa başladı və birdən DANQ-DANQ-DANQ dəhlizlə qaçıb bayıra cumdu. Mənim gözümsə digərində qalmışdı. Heç bir hərəkət eləməmişdi.
Lakin sonra iri-iri addımlarla bizə yaxınlaşmağa başladı.
GUM! Nəfəsimi kəsildi.
GUM! Nora bizi rahat buraxacaqlar demişdi.
GUM! Ürəyim bu dəyqə partlayacaqdı. Onun zülmət siluleti o qədər dəhşətliydiki.
GUM! Yenə o “HAAAAAAAAAAAAAAA” səsi beynimdə canlanmağa başladı. Deyəsən Beynim və ürəyim eyni anda partlayacaqdı.
Və GUM!... Sonuncu addımını da atıb düz qarşımda dayandı. “HAAAAAAAAAAAAAAA” Rüstəmlə Vüqar hönkür-hönkür ağlayırdılar. Bacım halsız vəziyyətdə mızıldayırdı, mənsə sadəcə ölümümüzü gözləyirdim. Bilmirəm nə səbəbdən idi, amma Bilirdim ki qarşımda dayanan Kopdur. İndi nə edəcəkdi? Qana-qan deyib uşaqlardan birini öldürəcəkdi? Yox buna icazə verməzdim, əgər belə şey olsa özüm çıxacaqdım qabağına.
“HAAAAAAAAAAAAAAA” Lakin o yerində dayanıb bizi uzun-uzun süzdükdən sonra aşağı əyildi. Pəncərədən düşən bozumtul işıq onu hələki işıqlandırmırdı. Mənə elə gəlirdiki o özü pəncərənin qarşısına çıxmaq istəmirdi, bəlkədə sadəcə mənə elə gəlirdi. “HAAAAAAAAAAAAAAA”
Əyilmiş vəziyyətdə əvvəlcə mənə sonra Rüstəmlə Vüqara sonra huşsuz bacıma baxdı. Baxdı. Baxdı... Keçən anlar sonsuzluq kimi uzun görünürdü. Sonra ani bir hərəkətlə pəncərədən bayıra baxdı. Avtomatik məndə başımı çevirdim və Bayaq bayıra qaçan Faromun parçalara ayrıldığını gördüm. Kas-Kaslar hərəsi bir parşasını əlində tutmuş çığırırdı. Sonra Zaxor nəsə oxumağa başladı və qasıqğa kimi bir küləy əsməyə başladı. Qalxan tozanaqda oların itib gedən qaraltılarını görürdüm.
Ehtiyatla başımı Kopa tərəf çevirdim. Qarşımda sadəcə boş otaq vardı.

***
Zaman tilsimi yox oldu və hər şey normal vəziyyətnə qayıtdı. Evin üstündəki qaranlıq yox olub itdi.