baxdıq. Sonra qabağa gəldi titrəyən dodaqları “Elza?” fısıldadı.
Çarəsiz qalıb başımı aşağı əydim. Onun gözlərindənsə hələdə yaş axmırdı, çünkü hələ ümüdü vardı Mehribanın. Çünkü hələ baxmadığı otaqlar vardı. Ağzımdan çıxan kəlmə ya sevinc yada kədər göz yaşlarına çevirəcəkdi oları. Amma heçnə deyə bilmədim.
“Qan” dedi və gözləri pəncərəyə döndü.
O gün Mehriban başqa heçnə demədi. Hamı sadəcə ağladı. Anam içəri girib az sonra hər şeyi anlayandan sonra xəstəxanalıq oldu. Uşaqlar hamısı ağır soyuqdəyməyə görə müalicə olunmağa başladılar. Bacımın vəziyyəti xüsusiylə pis idi. Huşu hələdə öznə gəlməmişdi və qızdırmadan yanırdı. Mənədə səbəbini bilmədiyim birşeyə görə sistem yazmışdılar. Həkimlər həmşə nəsə tapırlar onsuzda.
Ən pisi isə üstümdə olan cinayət işiydi. Əlbəttdəki Elzanın ölümündə bir nömrəli şübhəli mən idim, amma əleyhimə heç bir sübut olmadığına görə iş yarımçıq qalmışdı. Əvvəlcə Mehriban sonra atam sonra isə Fuad gəlmişdi yanıma və hamsını rahatlaşdıracaq bir cavab axtarırdı. KİM? Hər birinə hətta polis məmurunada olanları son nöqtəsinə kimi danışdım. Elə həddə çatmışdı ki olar bir yana özüm dəli olduğumu fikirləşməyə başlamışdım. Təbiiki heç kim inanmadı. Hər biri yeni bir söz, bəlkədə məndə olacaq irəlləyişə görə yanıma gəlib əhvalatı bir də danışdırırdılar mənə. İlk əvvəllər məndə həyəcanla, ümüdlə danışmağa başlayırdım. Amma heç ortasına çatmamış insanların üzündə gördüyüm o qəribə mimika dayanmağıma səbəb olurdu. Olara görə bu sadəcə ola bilməzdi mən dəli olmuşdum. Həmin günlər hamısına, hətta özümə də nifrət edirdim.
Qəlbimdə Noranın yasını tuturdum. Bu balaca qız bizə görə ölmüşdü, indi heç kimin buna inanmamağı o qədər ağrı verirdiki. Heç kimlə danışmamağa başlamışdım.
Bir çox yoxlamalardan sonra psixoloq yanına yazdılar məni. Birinci gün demək olarki heçnə danışmadım. Sonrasındaysa verdiyi suallar elə cazibəli gəldiki, bu xoş təbəssümlü inandırıcı qadına inandım. Haqqını verməliyəm mənim hər kəlməmi elə dinləmiş, elə peşmançılıq