q keçirmişdiki, ona inandım. Necə inanmıyım hətta gözləridə yaşarmışdı, axı.
Amma bir gün axşam, yenə yuxuya həsrət qaldığım o gecələrin birində Fuadla atamın söhbətini eşitmişdim.
“Psixoloq nə deyir?” soruşmuşdu atam.
“Psixiatra ehtiyacı var. Vəziyyəti o qədər pisdirki, hətta...”
Atam gözyaşlarını saxlaya bilməmiş ağlamışdı. Hətta ən çətin vəziyyətlərdə belə mətin olan atamın ağladığını görmək qəribə gəlmişdi mənə. Amma psixoloqun dediklərinə baxanda o qədər incitməmişdi məni.
Növbəti həftədə psixi vəziyyətim yoxlandı, testlər olundu, əvvəlcə psixoloq sonra psixiatrla görüşlər təyin olundu. Deyəsən vəziyyətim normal idi, amma hələdə heç kim dediklərimə inanmırdı. Məncə oları çaşdıran Vüqarında, Rüstəmində eyni şeyləri deməyiydi. Eh uşaqlar həmişə düzünü danışardı amma bunun köməyi olacaqdı?
Polisləri çaşdıran və özündən əmin edən şey kənddə də eyni qəribə hadisələrin baş verməsiydi. Orda cinayət törətmiş insanlar sonradan heçnə xatırlamamışdılar. Amma yenədə evin son halı, yəni; qırılmış mebellər, sındırılmış stollar, qapı, ocaqdakı kül. Bunları anamgilin getdiyi 1 saatlıq müddətdə necə edə bilərdim? Bu polislərin cavabını tapmadığı yeganə, dayan mən nə danışıramki? Olar hansı suala məntiqli cavab tapmışdılarki? Hamsı fərziyyə idi və mən hələdə evdə qala bilməyimi bu fərziyyələrin inandırıcı olmamağına borcluydum.
Bir neçə həftə sonra evə buraxıldım. Şəhəri tərk etməmək şərtiylə evə gəlmişdim. Suallarından bezdiyim polislərin əlindən, maraq və qorxu qarışıq baxşları daim üstümdə olan ailəmin əlinə düşmüşdüm. Valideynlərimin və Mehribanın bu baxışlarını yox sayırdım, amma elə çətinidiki, artıq mən və olar vardı.. Sanki bir cümləmi gözdüyürdülər. “Hə mən öldürmüşəm” Bundan sonra yəqin ki rahat olacaqdılar.

***

Skamyada oturmuşduq. Qabağımda sünü gölməçə və yaşıllıq vardı. Suyun şırıltısı, quşların məlahətli səsi, təmiz hava. İçində elə itib bamışdım ki, “Kaş ki əvvəldən dəlixanaya düşərdim” dedim içimdə. Elə bu an suyun ahəngli səsini Whatsapp- in