a qalsa amma ailən...” Susdu. Hətta ard- arda gələn 3 mesajına belə fikir vrmədi. Dodağını dişləməyindən yenə “quşladığını” anlamışdım.
Onun cümləsini tamamlayaraq “Mənim burda qalmağımı istəyir” dedim.
Mənəvi yıxılmış, əzilmiş hiss edirdim özümü. Ürəyimin tam ortasında boşluq yaranmışdı. Dərin bir heçlik. Ayağım silkələməyə başladım gözümün dolmağını görməsin deyə başımıçevirdim. Çox hirslənmişdim və hirsimi çıxmalıydım. “Bəlkə Kamran həkim səhf edir hə?”
“O heç vaxt səhf etmir. Sən tam sağlamsan” dedi. Çox peşman olduğu bəlliydi.
Bir az fikirləşib “Hərdən səni öldürməy istəyirəm” dedim “Adamı dəli eliyirsən. Həm bədəninlə həmdə, davranışlarınla. O telefonu başında neçə dəfə qırmaq istəmişəm bilirsən?” Başımı çevirib üzünə baxdım. “Çox əsəbləşdirirsən adamı. Kamran bilir buları? Sən.. Sənin buna haqqın var? ” dodağımı gəmirib “Səni.. Səni...”
Davam edə bilmədim. Nə deyəcəkdimki? Səni çox qısqanıram? Sənə qiptə edirəm? Sənin öldürmək istəyirəm, çünkü belə rahat olmağından əsəbləşirəm və ya sən mənim yaşadıqlarımı heç vaxt yaşamayacaqsan? Bun ona necə deyə bilərdim. Bu axmaq, ərə getməyə alışıb yanan qıza? Onun mənasız həyatını damı qısqanmağa başlamışdım?
Ayağa qalxmışdı və bərk qorxmuşdu. Ona yazığım gəldi birdən və hirsim soyudu. “Bura sənin yerin deyil” dərin bir nəfəs alıb “Korpusa getmək istəyirəm.” Dedim.
O vaxtan sonra o qızı birdə görmədim. Gəzməyə çıxanda keçəl bir kişi olurdu yanımda. Düzü o gündən sonra normal gəzintiyədə çıxmırdım. Ailəmin məni burda saxlatdırması həqiqəti pis təsir etmişdi mənə. Amma başqa nə gözləməliydim ki? Düzü artıq oları günühlandıra bilərdimmi onuda bilmirdim. Bütün günümü sadəcə yataq olan boş otağımın künc bucağında oturaraq keçirirdim.

Deyəsən axır ki dəli olduğumu fikirləşdiyim bir vaxta o gəldi. Gözləmədiyim bir vaxta Kamran həkim içəri girib görüşümə gələn olduğunu bildirdi. Təəccübdən heç nə deyə bilmədim. Bu gün görüş günü belə deyildi, onda kim? Kİm gələ bilərdi məni görməyə.
“Atam gəlib?” soruşdum. Yanıma