1 №-li Psixiatriya mərkəzinin 2-ci mərtəbəsindən baxçanın təzə biçilmiş, yaşıl otlarına baxıram. Təzə biçilib və təzə sulanıb. Günəş minlərlə su damlasının üstündə parıldayır və yaşıllıq öz yerini qızılı parıltılara verir. Tanış mənzərədir, eynən... evimizdəki kimi... Hımm, kimi aldadıb, hansı vəziyyətimi bəzəyirəm. Bura dəlixanıdır.
Az qala hər gün eyni şeyləri görürəm bu pəncərədən. Bir azdan ağ geyimli tibb bacıları əlil arbalarında dəliləri gəzdirməyə çıxacaq. Ağ geyimlərlə kəfənə bükülmüş ölüləri xatırladan dəliləri. Olara yazığım gəlir çünkü vecsiz tib bacılarının ümüdünə qalıblar. Xəstə gəzdirmək adıynan gözdən itən kimi xəstəni bir yana tulluyub ya bir- biriylə laqqırtı vurur, yada telefonda mesajlaşırlar. Yada hər ikisi.
Vəziyyətimin o həttdə olmadığına görə şükr edirəm. Gəzintiyə çıxanda qollarım açıq olur və rahatca hara istəsəm gedə bilirəm. Təbii ki, məni tək buraxmayan, təzə aldığı lapatqa boyda smartfonuyla tuk-tuk mesajlar yollayan bir tib bacısı olur arxamda. Düzdü bəzən kimsəylə danışmaq ehtiyacından verdiyim sualları yola verərək cavablandırması çox əsəbləşdirir, amma neynəyim danışmaq istəyirəm. Hərdən “onsuzda dəli diaqnozu qoyulub çevril və ona bir sillə vur, yada lapatqasını başında qır” deyə fikirləşirəm. Amma burda bu an tam əmin olduğum bir şey varsa o da dəli olmadığımdır. Hərçənd ki, həqiqətən dəli olmağı daha çox istəyərdim.
Mən dəli deyiləm və təxminən bir ay əvvəl yaşadığım hadisələr həqiqətdir. Heç kim inanmasada bular olub və hər şey bir də heç vaxt əvvəlki kimi olmayacaq. Dəli olmasamda burdan heç vaxt çıxmayacağam. Hətta sağalsamda və məni burda tutacaq bir səbəb qalmayanda belə. Burdan çıxıb o evdə birdə yaşaya bilmərəm. Olmaz!
Qarşımdakı pəncərəyə qalın dəmirlər vurulması və qapının həmişə bağlı olması məni bir az rahatlaşdırır. Ən azı bura heç kim girə bilməyəcək və mən özümü rahat hiss edəcəyəm. Bunun həmişə belə olacağına ümid edirəm.
Tuk-Tuk.

NORA 1-ci hissə. EVDƏ NEÇƏ NƏFƏRİK?
Cipin açıq pəncərəsindən gələn