sachlarimda gezdirib dodaqlarimdan ayrilaraq qulagima yaxinlashib -Leylam... ,-deyib kichik bir opush qonduraraq sozune davam etdi ,- Sensiz qala bilmirem. Bir neche kelmelik bu cumle menim olan qalan aglimi da bashimdan almishdi. Ozum onun boynuna sarilaraq opmeye bashladim. Bizim etdiyimizin hech bir mentiqe sigmadigini bilirdim ; hech neyi aydinlashdirmamish, hech ne danishmamish yeniden ona teslim olmushdum. Bu hereketimden daha da cesaretlenen Samir meni qucagina alib yatag otagina apardi. Men ise artig son gunlerde o qeder hessas olmushdum ki, doze bilmeyib aglamaga bashladim. Yatagda oturub meni qucagina alib dodaqlari ile gozyashlarimi sildi. -Aglama. Gozlerine qurban olum aglama. Daha seni hech yere buraxan deyilem. Men ise kichik bir ushaq qeder kovrek ve qorxaq idim. Samirin boynuna sarilib aglamaga davam edirdim. -Buraxma ,- deyib hichqiraraq aglayirdim. Samir meni ozune sixib yataga uzatdi. Bashim Samirin sinesinde bir neche saat ichinde olanlari dushunub bilmirdim gulum yoxsa aglayim. Boshanmag uchun erize verdiyim adamin qollarinda idim indi. -Ne dushunursen? ,- Samirin evvelki tek nevazishli sesine fikirlerden ayildim. -Bizi. -Bizim neyimizi? ,- artiq sesinden gulumsediyini hiss edirdim. -Hech neyimizin normal olmadigini. Bir halimiza bax. Guya boshanirdim senden ,- gulmeye bashladim. Samir bir anda bashini qaldirib ciddi mimika ile uzume baxdi: -Bir de boshanmaq sozunu diline getirsen senin o dilini qoyacam qapi arasina! ,- ne qeder ciddi gorunmeye chalishsa da onun da bugun hech neyin kefini pozmayacagini bilirdim. O qeder ozumuze qapilmishdiq ki, evdekileri bele unutmushduq. Chalan telefon zengine ozume geldim. Ekrana baxdiqda anamin zeng etdiyini gorub qebahetli bir ish gormush bir ushaq kimi qorxaraq Samire baxdim. -Kimdi? -Anam. Ne deyecem men indi ona? ,- deyib dodagimi dishledim. Samir hech ne demeden telefonu elimden alib anamla danishmaga bashladi. -He narahat olmayin yanimdadi... Beli beli barishdig... Oldu sagolun,- deyib chox rahat