Sevgi anladılmaz, yaşanır. Sevgini anlatmağa çalışmaq sözün bitdiyi yerdə danışmaqdır. İnsan ancaq sevgiyə dair danışa bilər.Sevgi işıq kimidir, sevgisizlik qaranlıq. Qaranlığın qaynağı olmaz. Qaranlıq işığın yoxluq halıdır. Fəqət işığın bir qaynağının olması labüddür. Mənbəsiz işıq olmayacağı kimi, qaynaqsız sevgi də olmaz.
Sevginin qaynağı Allahdır. Sevgi bulağı Allahdan qaynayar.O, Əl-Vədud olandır. Vədud ismi, fə`ul vəznindəndir. Bu vəznin özəlliyi həm fail, həm məf`ul olmasıdır. Bu üzdən Vədud ismi həm “Ən çox sevən”, həm də “Ən çox sevilən” anlamına gəlir. Bir başqa ifadəylə həm “sonsuzca sevən”, həm də “sevilməyi istəyən” anlamını verir. Vədud ismini digər bir çox ismdən ayıran fərq də budur.
Allah Rəzzaq ismiylə “ruzi verir”, Xəllaq ismiylə “yaradır”, Qaffar ismiylə “bağışlar”, Rəhman ismiylə “rəhmət edər”. Bu və bunun kimi isimlər tək tərəflidir. Fəqət Vədud isminə gəlincə, iş dəyişir, cüttərəfli bir münasibət başlar: Həm sevər, həm də sevgi istər. Elə bu da sevginin fərqliliyidir.Allaha nisbət edilən sevgi “ hubb” və “vudd” kəlimələri ilə ifadə edilir. Qur`an və sünnət ədəbiyyatında “Eşq” kəliməsi ilahi sevgi üçün istifadə olunmaz, “sarmaşıq”, “sarmaşıq kimi sevdiyinə sarılan və onu əsir alan” anlamına gələn “eşq” sözü bəşəri sevgini ifadə edər. Hubb isə “toxum, çəyirdək, öz” mənasına gəlir. Sevgiyə məhəbbət deyilməsinin hikməti də buradan bəlli olur : Sevgi məxluqat ağacının toxumudur. Məxluqat ağacının ən soylu meyvəsi olan insan da sevgi toxumunu içində daşıyan “meyvədir”.
Meyvə kökünə olan sədaqətini sevgiylə isbat edər. İnsanın Allah sevgisi də elədir. Bu üzdən vəyh sevgidə ən böyük payın Allaha ayrılmasını şərt qoyar: “Iman edənlər hər şeydən daha çox Allahı sevərlər”. Və Allah Rəsuluna da belə söyləməsi əmr edilər: “De ki, əgər Allahı sevirsinizsə, məni izləyin ki, Allah da sizi sevsin.” Allahla qul arasındakı bu qarşılıqlı sevgi daha başqa ayələrdə də vurğulanır: “Onlar Allahı sevərlər, Allah da onları sevər.”
“Vudd” sevginin cox özəl bir