edirdi. Həşim bəy səsini düzəldərək Mirayın gözlərinin içinə baxıb, onun analayacağı asta şəkildə: "Sözə birbaşa girəcəm. Asta-asta danışacam ki, sözlərimi oxuya biləsən. Geri gəldiyini niyə xəbər etmədiyini bilmirəm. Soruşmuram belə, desən də, onsuz o əl hərəkətlərindən nəsə anlamıram. Sözün qısası, axşam maşın göndərəcəm, artıq birlikdə yaşamalıyıq. Tanınmış, sayılıb-seçilənailələrdənik, əgər ki, Poladovlar soyadını daşıyırsansa, bizlə - AİLƏNLƏ yaşamalısan. İndi mən gedirəm, əşyalarını topla, axşam səmi götürəcəklər, hazır olarsan".
Miray Həşim bəyin dodaqlarından çıxan sözləri oxuyub anlamışdı. Və beləliklə, səhərin inadcıl şəfəqlərinə gözlərini Poladovlar malikanəsində açmışdı.
***
Mələk durmadan anası Laləyə suallar verirdi. Lalə uzun illər idi ki, Poladovların evində işləyirdi. Mirayın və Dilayın lap körpəlik çağlarında görmüşdü. Qızı Mələk isə universitetdən sonra boş vaxtlarından və şənbə, bazar burada çalışıb, anasına kömək edirdi. Həşim bəy onlara bu evdə yaşamağada icazə vermişdi. Lalənin yoldaşı hələ Mələyin 2, oğlu Behbudun 5 yaşında olarkən bir qəza nəticəsində ölmüşdü. Oğlu Behbudda Həşim bəyin sürücülüyünü edirdi. İndi isə qızı Mələk durmadan anasına suallar verirdi: "Ana, niyə axı, danışa bilmir, mən xatırlıyıram o qız uşaq vaxtı danışırdı, hətta eşidirdidə".
Lalə xanım narahatlıqla "Şşşş...Mələk yavaş danış, eşidən olar, qızım o vaxtı sən balaca idin, Mirayın başına nə gətirdilərsə, elə gözəl-göyçək qızı o kökə saldılar, sonra danışmadı uzun müddət, bir gün qışqırtı səsləri eşitdik, boğultu kimiydi, yuxarı çıxdıq o balaca qəhvəyi gözlü qızın ağladığını üstəlik danışmağa çalışdığını, vərəqə nəsə yazdığını gördük. Cannur xanıma xəbər verdik, vərəqə eşitmirəm yazmışdı. Çoxlu-çoxlu... Həkimə apardılar, aldığı zərbələrdən eşitmə və nitq əngəlli olmuşdu. Ondan sonra göz önünə çıxartmadılar. Uzun illərdi ki, Almaniyada idi. Yazıq qızcığaz geri gəldiyini deməyib, heç".
Mələk yenə maraqla soruşdu: "Bəs, niyə onu heç kim istəmir? Məhz bu səbəbə