ver. Bilmirəm, nə edirsən et, xəbərdar et" - deyib mətbəxdən çıxdı. Mələk Laləyə tərəf çönüb "Bir gün bunlar mütləq öz hədlərini biləcəklər" - deyib yumruqlarını sıxdı.
***
Miray otaqda səssiz-səmirsiz qutudan çıxardığı əl işi olan rəsmlərinə baxırdı. O, içində yığılmış, qalaq-qalaq olan sözləri rəsmlərində göstərirdi. Rəsmləri onun iç dünyasını, nə düşündüyünü, hüznünü, kədərini, iztirabını bildirirdi. Əlində tutduğu çərçivə üzərində barmaqlarını gəzdirdi. Qara bir tablodur, içərisində ağ rəngin əhatə olunduğu diqqətlə baxdıqda kiçik bir uşağının yanağından axan göz yaşlarının qaraltı içərisində bulanıqlıq yaratması təsvir olunmuşdu. Digər bir çərçivəni əlinə alıb baxdı, kiçik bir qız uşağının al-əlvan, güllü-çiçəkli, yaşıllıqla dolu bir yerdə çəpərlənib qalmasından çəkilmiş bir rəsm. Başını qaldırdıqda qarşısında əvvəlcə hardasa gördüyü ancaq heç cürə xatırlamadığı gözəl bir üzlü qızla rastlaşdı. Qapının qarşısında dayanıb bir şeylər deməyə, izah etməyə çalışdığı gözlərindən başa düşülürdü. Miray xəfif gülümsünərək qarşısında bu həyəcanlı özünə diqqətlə baxan qıza cəsarət verdi. Mələk bu gülümsəmədən dəstək alaraq asta-asta danışdı: "Salam, Miray xanım, mən Mələk, evin çalışanlarından biriyəm, ananız - Cannur xanım və atanız- Həşim bəy sizi səhər yeməyinə gəlməyinizi bildirdilər". Miraya yaxınlaşıb, hər ehtimala qarşı dediklərini vərəqə yazdığı kağızı uzatdı. Miray açıb içindəki yazıya baxarkən dodaqlarından oxuduğu sözlər olduğunu anladı. Mələyə baxaraq xəfif gülümsəyib, başını təsdiqləyərək salladı. Mələk otağı tərk etdikdən sonra güzgünün qarşısına keçib, qara şalvarına, ağ köynəyinə, kürəklərini örtəcək şəkildə açıq qoyduğu saçlarına baxdı. Bu vəziyyət ilə Poladovların adına yaraşdırmadıqlarını bilirdi. Onsuz hər halda o Poladovların hər zaman göz önündən gizlətdikləri qüsurlu qızları MİRAY POLADOVADIR. Pilləkənlərdən düşərək divarları süd rəngli, divanı, kreslosu, stol-stulları, xalçası qəhvəyi, qapılarının, döşəkçələrinin, pərdələrin bordovu rəngli olan