n özünə yad olan evə göz gəzdirdi. Çox ehtimal bu ev anasının zövqünə uyğun bəzədilmişdi. Gözü onu dünyaya gətirən, ancaq dildə anası olan, lakin analıq hissini övladına yaşatmayan, adi bir insandan da yad olan Cannur xanıma baxdı. Bu qadının soyuqluğu onu uşaqlıqda olduğu kimi üşüdürdü. Əynindəki göyün tünd tonlarına uyğun dizlərindən aşağı, bel hissəyə kimi dar bədənə yapışan don və ağ topuqlu ayaqqabısı, hər zaman ki kimi dalğalı, qəhvəyinin açıq tonlarında olan saçları, yaşıl gözlərinə gözəllik verərək şuxluğunu biruzə verirdi.
Gözləri atasına getdi. Əlində qəzet, qaşlarını çatmış, tamamilə bütün fikrini qəzetə verərək, əynindəki kostyumla hər an ki halından heç də fərqlənmirdi. Yenə "Atalıq" hissindən uzaq, ancaq övladlarını hər bir şeylə təmin edərək, qoruduğunu düşünən, ancaq puldan başqa hər şeyi zidd hiss etdirən "Ata"m.
Və bu da Poladovların məşhur , göz önündən yığılmayan, Cannur xanımın "hər şey"ini ifadə edən mühəndis qızı DİLAY POLADOVA... Yuxarıdan sarı saçlarını dağınıq şəkildə yığdığı topuzu, xaki rəng kənarları qara cızıqlı topuqdan - qısa şalvarı və ağ boş köynək. Gözlərini yumaraq o gözəl mavinin qəribə tonunu gizlətmişdir. Görünür, gecə gec saatlarda yatmış və yuxusuz qalmışdır. Ağzındakı yeməyi yeynək şəkildə yeyərək yuxusunun necə çox olduğunu göstərirdi.
Sakit addımlarla masaya yaxınlaşıb, Dilayın yanındakı stulu çəkib əyləşdi. Üç cüt gözü üzərində hiss etsə də, əhəmiyyət vermədi. Qarşısındakı salatdan götürüb boşqabında çəngəli ilə eşələməyə başladı. Gözlərini qaldırıb, ona hələdə kinlə baxan Cannur xanıma baxdı.
Cannur xanım: "Əlavə istəyin var?" - deyib Mirayı süzdü.
Miray "yox" anlamında başını tərpətdi. Sakit və sükut dolu bir səhər yeməyi idi. Hər kəs susmuşdu. Həşim bəy çayından son qurtum alıb, ayağa qalxdı. Miray atasının dodaqlarından "Mən gedirəm, sizə nuş olsun. Mələk, Behbuda de, maşını hazırlasın" - dediyini oxudu.
Cannur xanımda ayağa qalxıb "Mən də gəlirəm" - deyib Dilayı öpüb, "Hələlik" - deyərək Həşim bəylə birlikdə