salonu tərk etdilər.
Dilay Mirayı diqqətlə süzürdü. Miray isə sakit şəkildə meyvə suyundan içirdi. Kənardan onu izləmələrini sevmirdi. Kim sevərdi ki? Üstəlik bu bir nəfər tərəfindən deyil qarşısına çıxan bütün insanlardan aldığı təəssürat idi. Miray başını Dilaya tərəf çevirib insanı dərinliyə çəkən dəniz kimi mavi gözlərinə baxdı. Dəyişmişdi Dilay, baxışında oynama görürdü. Kiçik Dilay ilə böyüyərək Cannur xanıma bənzəyən Böyük Dilay arasındakı baxışlar idi bu baxışlar.
Axır ki, Dilay Mirayın saçlatını göstərərək: "Boyamısan?" -deyə sual verdi.
Miray qaşlarını çataraq "yox" anlamında işarət verdi. Unutmamışdı, ancaq sözünüdə tutmamışdı. Dilay gözlərini qapayıb, başını tərpədərək sanki beynindəki düşüncələrdən azad olurcasına "Mən isə boyadım, sözümü tutmadım" - dedi.
"Sən də sözünü tutmadın, Miray. Sonra məndə bir sözümüzü pozdum" - deyərək davam etdi.
Miray sadəcə Dilayın dediklərini oxuya bilməsin deyə başını çevirdi. Dilay da susdu. Və masadan qalxaraq tez-tez pilləkənləru çıxdı.Miray danışa bilməzdi, deyə bilməzdi. Axı onu danışmasın, sussun deyə işgəncələr verərək, bu vəziyyətə salmışlardı. Həyatını məhv etmişdilər. Bütün uşaqlığını, arzularını, o gözəl səsini ondan məhrum etmişdilər. Xəyallarını pozmuşdular. Və bunun nəticəsində arxasını söykəyəcək bir dirək, bir dayaq olmamışdı. Onu anlamamışdılar, əksinə ört-basdır etmişdilər, ondan utanmışdılar. 8 yaşından indiyə kimi tək başına mübarizə aparmışdı. İçindəkiləri isə bir dəfə olsun belə kiməsə deməmişdi. Masaya göz gəzdirdi, necə ki "ailə 'səhər yeməy'ində" stullar boş idisə, onun həyatı da ailə məsələsində boşluqla dolu idi. Bu 8 yaşından başlayan boşluq deyildi. O beşikdə olarkən belə ana, ata qayğısından məhrum olan bir körpə idi.
Keçmişdən gələn LƏKƏlərin şahidi idi - Miray, şahid olduğu üçün məhkum həyatına layiq görülmüşdü...Ayağa qalxıb pilləkənləri çıxıb öz 'yeni' otağına üz tutarkən beynindən istehza ilə "Bu da məşhur Poladovların "birlikdə" etdiyi "səhər yeməyi" " fikirlərini keçirdərək,