olsa, mənim üçün bir faişədən fərqin yoxdu" - deyib Dilayı itələyərək, hamamdan çıxdı. Dilay heyrətlə oğlanın arxasınca baxıb, dediyi ağır sözləri həzm etməyə çalışdı.
Yenə o kobud səsi eşitdikdə başını qaldırıb xəyal qırıqlığı ilə baxdı: "Mən gəlincə evimdən rədd ol" - deyib qapını sərt şəkildə çırpıb getdi və ardından paramparça, fərqli bir Dilay buraxdı.
Dilay geri-geri gedərək divara söykəndi, ardından ayaqlarında hiss etdiyi taqətsizliklə divardan sürüşüb yerə çökdü. Əlləri ilə üzünə, bədəninə toxunub, dəhşətlə aynadan dağılmış görüntüsünə baxdı. Başını dizləri üstünə qoyub şiddətli şəkildə ağlamağa başladı.
Belə olsun istəməzdi, heç nə xatırlamırdı, amma bunun heyfini alacağına öz-özlüyündə söz verdi.
***
İLLƏR ƏVVƏL....
KEÇMİŞ...
Maşının şəffaflığı pozan pəncərəsindən səssizcə, buğlanmış gözlərlə izlədi qadın : geridə qoyub getdiyi şəhəri, ilk addımlarının, uşaqlıq illərinin, gülüşünün, əzabının, qəhqəsinin, iztirabının, ilk sevgisinin, ilk görüşünün, ilk əl tutuşunun, ilk öpüşünün və ilk acı dolu ayrılığının izlərini daşıyan ən doğma 'yad' olan, böyüyüb başa çatan küçəni, dəyişkən insanları .... Gözündən iri bir damla yaş axdı... İri bir damla ... Həyatı necə də bu aciz, iri bir göz yaşı damlasına bənzəyirdi. O damla yanağından süzülüb axmışdı .. Necə ki illər həyatından süzülüb getdiyi kimi... Gözləri axtarırdı... 'O'nu axtarırdı... 'Tək' varlığını... Qəlbinə həbs etdiyi insanını... Heç bir simada onu görə bilmirdi ... 'O'nu heç vaxt görməyəcəyini bilə-bilə axtarırdı ümidsiz gözləri... Tozlu, torpaqlı yolda sürülən maşının səsi əks-səda edirdi qulaqlarına... Düşüncələrdən maşının dayanması ilə ayrıldı... Havanı içinə çəkdi ,sanki, onun qoxusunu duymaq istəyirdi... Amma nə fərqli qoxular vardı... 'Göz yaşı' ilə dolu olan, qəlbləri paramparça olan insanların qoxusu... Ayaqları öz yolunda getdi, öz ünvanına qovuşmağa tələsdi... Artıq üz-üzə idilər... Çox soyuq idi... Çox... Onun tanıdığı biri deyildi sanki... gözündən yaşlar bir torpağı