tapmayaraq, balkona çıxmış və atasının orada indiki vəziyyətdə əyləşdiyini görərək atasına yaxınlaşıb: "Ata, sənə bir şey deməliyəm" - dedi ümid dolu gözlərlə.
Həşim bəy başını qaldırıb, Miraya baxaraq: "Sonra, Miray" - deyərək yenə əlindəki dəftərə nəsə çəkməyə davam etdi.
Miray yalvaran səslə: "Ata, nə olar, çox vacibdi" - deyərək yenə də ümidlə atasına baxdı.
Ancaq Həşim bəy səbrinin daşdığını göstərərək: "Sənə sonra dedim!!" - deyə Miraya səsini qaldırıb, "Lalə, Mirayı gəl buradan apar" - deyə əmr verdi.
Miray atasının səsindən qorxaraq, dodaqlarını büzərək, başını aşağı saldı. Evdəki indiki işləyən qadının Lalə olduğunu xatırladı. İki övladının olduğunuda bilirdi...Bir oğlan, bir qız... Behbud və Mələk... Necə oldu ki, onları ilk dəfə görəndə simalarını bu qədər tanış gəldiyini hiss edib, tanıya bilməmişdi. Dilay Mələklə hər dəfə dalaşdığından, Mələk Mirayla, Behbud isə Dilayla oynayrdı. Cannur xanım hər nə qədər buna mane olmağa çalışsa da, Həşim bəy öz susqunluğu ilə razılığını bildirirdi. Lalənin çiyinlərindən çəkərək evə aparmasını görüb geri çəkilərğk, həmişəki sıxıldıqda, tək hiss etdikdə- ağladığı yerə qaçdı. Arxasından isə Lalənin: "Ahh, bu qız yenə küsdü" - deyə şikayət dolu səsi ilə, Cannur xanımın: "Burax, qoy hara gedirsə getsin" - səsini eşidərək, gözündən bir yaş axıdaraq, başını dizlərinin üzərinə qoyub ağlamağa davam etdi.
Miray hələ uşaqkən qayğının nə olduğunu bilirdi...Çünki insanın yaşı az olsa belə görmədiyi, duymadığı hislərin dərinliklərinə varırdı. Sevgidən, qayğıdan məhrum bir uşaq idi...Anasından heç vaxt sevgi görməmişdi..Anası sevgisini ancaq Dilaya bəxş edirdi. Atası isə nə qədər də hər iki qızına soyuq davransa da, bəzən onlarla maraqlanar, sevdikləri oyuncaqları alardı. Ona görə ürəyindəkiləri atasına açıb demək istəyirdi. Ancaq atası onu dinləməmiş, çəkdiyi rəsmini daha önəmsəmişdi. Yəqin ki, Miraya da rəsm qabiliyyəti atasından keçmişdi. Atasının tez-tez cızma-qara etdiyini görürdü. Tək şəkildə, fikrini əlindəki işinə