ə verərək dərinliklərə daldığını görürdü. Və atasına baxaraq həvəslənib rəsmlər çəkirdi. Ancaq rəsmlərində xoşbəxtliyin təcəssümü yox idi. Ancaq tək qalan ata, anasının arxası ilə baxan balaca uşaqlar, yarpağı xəzan olmuş ağaclar, ölmüş quşlar, qış fəslini əks etdirən quraqlıq - bu cür neqativ şəkillər çəkərdi...O vaxtdan hislərini şəkillərə yansıdaraq çəkməyi öyrənmişdi.
Gecə artıq düşmüş, hava qaralmışdı, amma Mirayla heç kim hələ də maraqlanmamışdı. Saatlarla eyni vəziyyətə oturaraq kiminsə yanına gəlməsini gözlədi. Həmişə belə olurdu, və axırda özü tək başına buz tutmuş bədəni ilə otağına keçərdi. Mələkdə burada olmadığından lap çox darıxardı.
Başını dizlərinin üzərindən qaldıraraq ona baxan hündür boylu, qara geyimdə olan iki bədənə baxdı. Əvvəlcə onun sadəcə ağacların kölgəsi olduğunu düşünsə də, Miraya yaxınlaşaraq ona nəhəng kimi təsir bağışlayan adamlardan qorxaraq: "Ataaaa!!!" - deyə qışqırmağa başladı. Ancaq onun kiçik balaca bədəni burnuna tutulan parça ilə taqətdən düşərək, gözlərini qaranlığa yumdu...
***
4.Bölümün sonu...
Yazar: Anisa