skamyada oturmuş körpəsini qoynuna alıb yatırmağa çalışan qadın...Bu mənzərəni görməyimlə yenə onu xatırladım. Yenə o qadının ağlıma gəlməyi içimdə hələdə aydınlaşdıra bilmədiyim hisslərin oyanmasına təkan verdi. Ürəyimin altında olan ağırlıq nifrətmiydi yoxsa həsrətmi hələdə anlaya bilməmişdim. Bu suala, görünür, heç zaman cavab tapa bilməyəcəkdim. Analıq müqəddəs duyğudur deyirlər. Bəs niyə o qadın özünü bu duyğudan məhrum etdi? O qadın...Hələdə ona ana deyə bilmirəm. Axı analıq yalnız uşağı dünyaya gətirməklə sonlanmır. O qadına ana desəm bəs onda uşağının barmağı qanayanda ürəyinin başı yanan qadınlara, tam qarşımda dayanan bu anaya haqsızlıq olmazmı? O qadın ki, üş yaçlı körpəsi ilə yoldaşını atıb gedən, arxasında buraxdığı qəlbi qırıq insanı, nə baş verdiyini anlamayan, həyatdan xəbərsiz körpəsini düşünməyən, axtarmayan... Hətta nənəm belə o qadın getdikdə onunla əlaqələri kəsdi. Niyə getdi, niyə atdı bizi bilmirəm. Ağlım kəsəndən sonra beynimdə bu cür çoxalan və cavab tapmağa can atan suallarımın axtarışına çıxdım, ancaq ki sonda böyük bir sıfır...Bezdim...Buraxdım hər şeyi. Məni istəməyəni, atıb gedəni, axtarmayanı mən niyə axtarmalıyam axı?! Necə qəribədi adını belə bilmirəm... Əlimi qaldırıb yanağımdan çənəmə doğru süzülən yaşı sərt şəkildə sildim. Yenə həyatımda heç bir rol oynamayan qadına görə ağlayırdım. Ağlıma gəlməyi ilə necə də məni alt-üst etməyi bacarır! Onun getməyi bəs deyilmiş kimi atam da getdi... Məni yaşlı nənəmin himayəsinə buraxıb Kanadaya yerləşdi, iş qurdu. O qadından fərqli olaraq atamla görüşə bilməsək də arada telefonla əlaqə saxlayırıq. İndi xoşbəxtdi. Yenidən evləndi, ailə qurdu. Mənə sahib çıxmasa belə ailəsini gözündən qoymur. Bir qızını burada qayğısız qoysa belə oradakı qızına hər gün sığal çəkir, qızım deyir. Atılmaq hissi...İstənməmək... Bu gerçəklər o qədər yandırır ki içimi. Sakitləşmək üçün hər zaman etdiyim kimi dərindən nəfəs alıb təmiz havanı ciyərlərimə çəkdim. Addımlarımı itiləşdirib iki dəqiqəyə taksi dayanacağına