a çatdım.Sürücünün taksiyə əyləşib maşını işə salmağı ilə mən də cəld arxa qapını açıb oz yerimi aldım. Şirkətin ünvanının yazılı olduğu kağızı ona uzadıb geriyə yaslandım.
_________________________________________________________________

Sürücüyə pulu ödəyib taksidən endim. Sağa dönməyimlə gördüyüm iyirmi-beş mərtəbəli qarşı tərəfi təmamilə şüşədən ibarət bina ilə yerimdəcə donub qaldım. 'Necədə möhtəşəmdi' deyə dodaqaltı mırıldandım. Memarlıq şirkətinin binası bundan artıq ola bilməz...Olduqca nəhəng və göstərişli olan bu binanın içini görmək üçün artıq səbirsizlənirdim. Şirkətə doğru biraz daha addımlayıb girişdəki böyük hərflərlə yazılmış 'Ağazadə Memarlıq' yazısını görməyimlə doğru gəldiyimi yəqinləşdirdim. Binanın girişi tələm-tələsik içəri girib-çıxan insanlarla qaynayırdı. Mən də onlardan biri olacaqdım...Gecikməmək üçün ətrafı izləməyi kəsdim. Cəld paltarımın ətəyini düzəldib saçlarımı əlimlə səliqəyə saldım. Hər addımımda daha da artan həyəcanımla girişə doğru addımlamağa başladım. İri, dönən qapı ilə içəri daxil olmağımla məni bəyaz rəngli ucu-bucağı görünməyən geniş dəhliz qarşıladı. Bura mənə futbol meydançasını xatırlatdı desəm yalan olmaz. Başımı yuxarı qaldırmağımla dönməyi bir oldu. 'Aman Allah!' dedim. Binanın üç mərtəbəsi hündürlüyündə olan tavandan burnumun ucuna qədər gəlib uzanan nəhəng çilçıraq asılmışdı. Memar olmağıma baxmayaraq bu dərəcə sadə və heyranedici bir layihə ilə qarşılaşmamışdım. Bu əsərin müəllifi kimdisə, həqiqətən də bu işdən anlayır. Deyəcək bir söz tapa bilmirdim, sanki möhtəşəmlik zəhərlənməsi yaşayırdım. Gecikməmək üçün düşüncələrdən ayrılıb dikdabanımdan çıxan səsin müşayiəti ilə qarşıdakı qəbul şöbəsinə addımladım. Geniş masa arxasında əyləşmiş qısa, qara saç katibə məni görməyi ilə səmimi şəkildə gülümsədi.

"Xoş gəlmişsiniz, buyurun necə kömək edə bilərəm? - deyə incə səsi ilə dilləndi.

"Bu gün 14:00'da Arif Ağazadə ilə görüşüm var idi" - deməyim üzərinə gözünü qarşısındakı kompüterə endirdi.

"Adınız?"