"Suay Sultanova" - cəld cavabladım.

"İyirmi-ikinci mərtəbə, sağdan sonuncu otaq" - gözlərini mənə çevirib dilləndi. Başımla təşəkkür edib həyəcan və gərginlik qarışıq addımlarla liftə tərəf irəlilədim. Düyməni basmağımla on-beş saniyə keçməmiş liftin göstərişli qapısı açıldı. Budur...Yeni bir möhtəşəmlik...Bizim binanın bütün qonşularını tuta biləcək genişliyə sahib bir lift...Buna lift belə demək günahdı. İçəridəki insanların mənə qəribə tərzdə baxması ilə cəld özümü ələ alıb içəri daxil oldum. İyirmi-ikinci mərtəbənin düyməsini basıb başımı arxa tərəfə çevirdim.Və...Lift yuxarı qalxdıqca ayağım altda qalan Bakının mənzərəsi ilə valeh oldum. Daha bir möhtəşəmlik...Şirkətə daxil olduğum beş dəqiqə olmayıb ancaq qarşılaşdığım yeniliklərin sayını unutdum. Liftin xəbərdarlıq səsi ilə iyirmi-ikinci mərtəbədə endim. Yenə məni ağ rənglə döşənmiş geniş dəhliz qarşıladı. Divarlar təmamilə şüşədən ibarət olduğu üçün ətraf işıqlı idi. Heyranlıq dolu baxışlarım ətrafda gəzinməyə başlamışdı. Birdən birinin sol çiynimə dəyməsi və iki güclü əl tərəfindən tutulmam...Hər şey bir anda oldu. Burnuma dolan sərt, lakin xoşagələn qoxuyla bir an duruxsundum. Beynim nələr olduğunu dərk edən kimi, cəld özümə gəlib geri çəkilirdim ki, bir cüt qaralarla göz-gözə gəldim. Bir dəqiqə, o qaralar niyə mənə elə baxır? O gözlərdəki duyğunu anlamağa çalışdığım zaman qollarımdakı güclü əllər geri çəkildi. Bir an müvazinətimi itirib yıxılacaq kimi oldum, ancaq tez özümü ələ alıb təşəkkür edəcəyim zaman, mənə uzadılan salfetlə çaşıb qaldım. Cəld başımı qaldırıb sual dolu mavilərimi qaralara dikdim.

"Elə baxma, ağzının suyuna lazım olar" - qalın səsiylə dilləndi. Əvvəlcə səsinin tonu diqqətimi çəksə də söylədikləri ilə sanki beynim durdu.Bu nə danışırdı belə?! Əsəblə qaynayan gözlərimi qaralara dikib ağzımı açırdım ki, yenə məndən qabaq davrandı.

"Nəysə, vaxtımı alma, Qırmızı" - deyib iri cüssəsi ilə yanımdan ötüb keçdi.Bir an manken olduğunu düşündüm,ancaq buranın memarlıq şirkəti