Mən bütün qaraların içində yeganə qırmızı. Qaradamı boğulacam, yoxsa qaradanmı doğulacam bunu görəcəyik...

Son dəfə güzgüdə əksimə baxdım. Yarım saat şkafın qarşısında boş-boş dayandıqdan sonra artıq geyinəcəyim paltara qərar vermişdim. Üzərimə yeni aldığım qara rəngli, bədənimə tam oturmuş, dizdən bir qarış yuxarı donla istədiyim kimi olmuşdum. Paltarımın rənginin saçımın rəngi ilə uyuşmağına ayrıca sevinmişdim. Həmişəki kimi sadə makiyaj edib, uzun, belimə qədər uzanan qırmızı saçımı düzləşdirib açıq buraxdım. Sol biləyimə mənə uğur gətirdiyini düşündüyüm, üzəri kiçik svarovski qaşlarla örtülmüş bilərziyimi taxdıqdan sonra, qoxusunu çox sevdiyim ətirimi vurdum. Deyəsən hazır idim...

"Qızım, bəsdi day bəzəndin. Gözəlsən! Di gəl çıx ilk iş günündən gecikmə!" - içəridən nənəmin səsini eşitməyimlə əlim ayağım bir-birinə dolaşdı. İşi tam unutmuşdum...

"Gəlirəm!" - deyə avazım çıxdığı qədər qışqırdım.
Cəld çantamı götürüb otaqdan çıxırdım ki, yenə güzgüyə baxmaq ehtiyacı hiss edib geri qayıtdım. Saçlarımı əlimlə bir daha düzəltdikdən sonra otaqdan çıxdım.

"Şükür güzgüdən ayırana!" - deyə nənəm dillənib əllərini göyə qaldırdı. Onun bu hərəkətinə gülümsəyib, yanağından öpdüm.Bu hərəkətimə yumuşamış olacaq ki, o da gülümsədi və üzümü əlləri arasına aldı.

"Sağ-salamat get gözəl qızım, xoş xəbərlərlə gəl" - üzümdən öpüb dilləndi.
Nənəmin xeyir duasını aldıqdan sonra ayağıma dikdaban, biləkdən bağlamalı, qırmızı ayaqqabımı geyinib üzərimə plaşımı keçirdikdən sonra evdən çıxdım. Çölə çıxar-çıxmaz yazın sərin havasını hiss etməyimlə üzümə gülümsəmə yayıldı. Gözümü yumub bu gözəl havanı içimə çəkdim. Quşların cıvıltısı, üzümə dəyən sərin meh sanki həyatın gözəlliyindən bəhs edirdi. Sanki heçkimin dərdi yoxmuş kimi...Sanki hərkəs xoşbəxtmiş kimi...Ətrafı izləyə-izləyə küçə boyunca aşağı enməyə başladım.Havanın yaxşı olmasından istifadə hərkəs gəzintiyə çıxmışdı. Bir tərəfdə babasının əlindən tutub dayanmadan ona suallar yağdıran kiçik, şirin qız, bir tərəfdə