Uzun illər keçmişdi ayrılıqdan, sonuncu dəfə 10 il əvvəl görmüşdüm onu...Uşaq vaxtdan bağlanmışdıq bir-birimizə, zaman keçdikcə yaşımız artır, bu bağlılıq sevgiyə çevrilirdi...Gözümüzü açdıq ki, böyümüşük, geridə qalıb uşaqlıq, yeni ümidlər, yeni arzular, yaranmışdı...Hər şey dəyişmişdi, təkcə sevgimiz idi, elə o boyda qalan, hələ də uşaqlıq edən...Bir gün 3 yaşlı qızımı uşaqlar üçün keçirilən bayram tədbirinə aparmışdım, özü üçün oynayır, digər uşaqlarla əylənirdi...Mənim kimi digər valideynlər də qıraqdan övladlarına baxır, fərəhlənirdilər...Birdən xanım valideynlərdən biri “Ceyhun bura bax, söz deyirəm” dedi...Qeyri-ixtiyari çönüb geriyə baxdım, elə bildim məni çağırır kimsə...İtirdim özümü, ürəyim əsdi, güclə saxladım özümü...Balaca uşaqlardan biri anasının çağırışını eşidib ona tərəf qaçırdı...Ceyhun adlı bir uşaq...Uşaqlıqdan sevdiyim bir insan, hansı ki, böyüyüb ayrılmışdıq...Sadəcə dayanıb seyr etdim, çox dəyişmişdi, ancaq baxışları hələ də uşaqlıqdakı kimi idi...O da evlənib, ailə qurub, bir oğlu da var imiş...Mənim adımı daşıyan...Özüm də bilmədən ürəkdən qışqırdım, üsyan edirdim sanki... “Aynur” deyib bağırmışdım...Əlindəki oyuncağı yerə atıb, qızım qaça-qaça , ağlayaraq mənə tərəf gəlirdi...Qışqı
rdığım sözə tək qızım yox, o da reaksiya vermişdi...O da məni görmüşdü...və bilmişdi ki, mən də qızıma onun adını vermişdim...Oğlunu bağrına basıb mənlə qızımı seyr edirdi... Mənə qürurum imkan verməmişdi, o isə ağlayaraq oğlunu götürüb getmişdi...O gün uşaqlar çox əylənmişdi, xoşbəxt idilər...Xoşbəxt olmayan isə “uşaqlıqlarının” qurbanı olan böyümüş uşaqlar idi...Həyat davam edir...Özümüzün də olmasa, uşaqlarımızın xoşbəxtliyi üçün...


Mzadeh Juventino