çıxaraq dərsə gedirdi. Universitetdə haqqında yayılan hər cür söz-söhbəti eşitmək istəmirdi. Onu barmaqla göstərirdilər. Əzilmirdi. Müəllimlərin çətin suallarına asan cavan verirdi.Heç kimlə yaxınlıq etmirdi. Universitetdən çıxan kimi işə başlayırdı. Onun haqqında artıq ev sahibləri az-çox eşidib qəbul etmədiyinə görə ofisiant işləməyə qərar vermişdi. Zillənən baxışlardan az da olsa qorxurdu, amma üzə vurmurdu.Sevdiyi oğlanı düşünürdü. Amma ögey anası ilə atasının şillə-təpikləri ilə qarşılaşmamaq üçün onun haqqında heç nə öyrənə bilmirdi.
Bir həftədən sonra oğlan evdən çıxıb onun işlədiyi kafeyə daxil oldu. Hər ikisi şok durumda...“Eleonora” əlləri ilə onun əllərini qarnından çəkib üzbəüz dayandı. Kor ona doğru addım atdığını görən kimi geriləyərək divara söykəndi. Kor qolları ilə “Eleonora”nın əhatəyə salıb qulağına pıçıldadı:
-Görməyə bilərəm, amma hiss edirəm.
“Eleonora” heç nə demədi. Əvəzində gözlərini qapdaraq başını divara söykətdi. Kor adamın dodaqlarını ilk əvvəl qapalı gözlərində, sonra yanaqlarında, dodaqlarında, çənəsində, boğazında hisss etdi.
-Lazım deyil,-titrək səslə dedi.
-Sus.-deyə əmrini bildirdi.-Mən qadınları beş barmağım qədər yaxşı tanıyıram.
-Amma mən “qadın” deyiləm, “fahişə”yəm.
Hər iki əlinin barmaqlarını hərəkətə gətirib “Eleonora”nın boğazına sığal çəkməyə başladı.”Eleonora” hər nə qədər gözlərini açmağa cəhd etsə də, kor adamın toxunuşları buna əngəl olurdu.Bir-birinə qapadılmış dodaqları azacıq aralanaraq ağır-ağır nəfəsini buraxırdı.
Kor adam azacıq təbəssümlə “Eleonora”nın dodaqlarına yumşaq öpücük bəxş etdi. Onun qapalı gözlərinə üfürüb barmaqlarını boğazından aşağıya hərəkət etdirdi. “Eleonora” sinəsindəki barmaqlardan hər nə qədər azad olmaq istəsə də, alınmırdı. Heç bir müştərisi ona bu qədər həzz dolu anlar yaşatmamışdı.Gözlərini ağır-ağır açıb kor adama baxdı.
-İşim bitdi artıq.
“Eleonora” özündə güc tapıb onun əllərini dayandıraraq 2-3 addım geriyə itələdi.
-Qarşıda 6 gecə var hələ. “Sahib”in sənə bildirməyib