qollarından yapışaraq silkələməyə başladı. Dediklərinin heç biri qızın beyninə girmirdi ki, girmirdi. Gözləri ancaq sevdiyinin dodaq artikulyasına cəmləşmişdi. Amma eşidə bilmirdi. Sanki kar olmuşdu birdən. Sevdiyinin gözləri ilə qarşılaşdığı an dünyası qaraldı. Nifrət!
-Nicat...-göz yaşları içində boğula-boğula zorla bircə sevdiyinin adını deyə bildi.
-Sus! Bir daha adımı ağzına alma! Eşidirsən?! Bir daha!
-Axı...
-Mən gözlədim. 3 gün gözlədim. Gəlmədin. Deməli qəhbəsən!
Eşitdiyi son sözlər qulaqlarında dəfələrlə əks-səda verdi. Ələlxüsus ona ünvanlanmış “qəhbəsən” iftirası. Beyni donmuşdu sanki. Düşünmək iqtidarı əlindən alınmışdı.
Nicatın ona şillə çəkməsi və kobud şəkildə itələməsi səhnəsi. Onun sürətli gedişi. Ayağa qalxmağa çalışması, amma hər dəfəsində gücünü itirərək yerə yıxılması. Dayanmaq bilmədən axaraq sürətlənən göz yaşları. Ətraf toran şəkildə.İnsanların ona zillənən baxışları. Kiminsə ona tərəf qaçaraq qolundan tutub ayağa qaldırması. Huşunun itirilməsi...
...“Eleonora”nı öz sehirli öpüşlərinə və toxunuşlarına qərq edən Fəxrəddin gülümsünüb kürəyi üstə uzandı. “Eleonora” başını onun sinəsinə qoyub barmaqlarını sinəsində gəzdirməyə başladı.Soruşub öyrənmək istəyirdi. Dirsəklənib üzünə tamaşa etməyə başladı.
-Soruuş Baxmaqla heç nə öyrənə bilməyəcəksən,-Fəxrəddin astaca deyib sadə gülümsəmə etdi.
-Sənin haqqında yayılan əfsanələr nə qədər doğrudur?
-Qadınları yaxşı tanımağım? Sən ki özün gördün bunu. Mən bir qadını qoxusu, toxunuşu, öpüşü, səsi ilə tanıyıram.
Fəxrəddin özünə daya verib qalxıb əyləşdi. Yastığı düzləşdirib kürəyi ilə arxaya söykəndi.
-Atam ölkənin öndə gedən politoloqlardan biri,anam isə universitet professorlarından biridir. Biz 3 uşaq- mən-Fəxrəddin, qardaşım Faiq, bacım Nuranə elit ailə tərbiyəsi almışdıq. Mən də atam kimi politoloq olmağı arzulayırdım. Qardaşım Faiq cərrah, bacım Nuranə isə biznes-ledi. Atam mənim qərarımdan xoşhal olub sevincindən uçmağa qanad axtarırdı. Məktəbi Bakıda bitirib xaricə oxumağa