çalışdığını anlamışdım qocanın danışığında. Qolumdan tutub ayağa qaldırdı məni.Onun yardımı ilə xəstəxanadan çıxdım. Susqun olmuşdum. Mənim xəbərim atama çatdı. Məni nə qədər danışdırmağa cəhd etdirsə də, susqun olmağa önəm vermişdim. Məni evə aparmaq istəyəndə əlindən qoparaq əl ağacımı əlimə aldım və qocanın qoluna girdim.Məni öz oğlu kimi baxacağını qabaqcadan bildirmişdi. Tək yaşayırdı. Oğlu tez-tez atasını görməyə gəlirdi. Dəfələrlə atasını öz yanına köçürtmək istəsə də, qocanın etirazı ilə qarşılaşaraq çarəsizcə onun qərarı ilə razılaşmışdı. Mənim haqqımda öz dilimdən öyrənəndən sonra məni xeyli danladı. Amma sonrasında əgər istəsə qəbul edə biləcəyini demişdi. Onun səmimiyyətini sezmişdim və bu, mənim xoşuam gəlmişdi. Atamla heç vaxt belə səmimiyyətlilik olmamışdı aramızda. Atamla anam dəfələrlə gəlib mənimlə danışıb fikrimdən döndürməyə cəh edişləri iflasa uğramışdı. Məni ölmüş bilməklərini istədim. Anamın yalvarış dolu ağlaşması qulaqlarımda əks-səda verirdi. Atamın üzümə şillə çəkməsi. Hər ikisinin gedişi. 3 il qoca ilə birgə yaşadım. Ətrafda az da olsa insan yaşayırdı. Mənim haqqımda heç nə bilmirdilər, amma qədərindən artıq hörmət edirdilər. 3 il yaşadım. Qoca zərgər idi. Peşəkarlığa söz ola bilməzdi. Görməsən də, eşidirdim. Onun evinə gəlib sifariş veriklərini, onu necə təriflədiklərini. Adı Səməd idi. Onun yardımı ilə kor həyatıma yavaş-yavaş uyğunlaşmağa başladım.Meyvə-tərəvəz yumaq, doğramaq və s.Tez-te evdən çıxıb ətrafda gəzinti edirdik. Əlimdə ağacla tək gəzməyi öyrənmişdim. Barmaqlarımla görərək beynimə siqnal çatırırdım. Qocanın ölümündən sonra oğlunun yardımı ilə gizli şəkildə paytaxta təşrif buyurdum. Qapılarını açıb məni qarşılarda görən atamla anamdan xahişim oldu. Qoy məni ölü bilsinlər, amma mənə maliyyə yardımlarını əsirgəməsinlər...
...Dinara ev-dərs-iş üçbucağı şəraitində sevdiyinin onun haqqında dediyi sözləri beynində analiz etməyə çalışırdı. Hər nə qədər ağlamamağa çalışsa da, olmurdu. Ögey anası bu qızın ağlamasını üeşidib görən