tələbini bildirdi.
İşini bitirdikdən sonra mələfəni kənara atdı. Qalxıb əyləşdi. Gözləri qapandığında 2 damcı göz yaşı yanağı boyunca süzüldü.Cəld əlinin tərsi ilə sildi.
Bəli, o-fahişə idi.
Səhər açıldı.Pulları sahibinin masasina buraxdı. Siqaretini dodaqlarından götürüb barmaqları arasına aldı. Gözələ o məşhuri-cahan baxışı ilə baxıb pulları saymağa başladı. Əskilmək bilməyən sevinc peyda oldu üzündə.
-Afərin!
Kabinetdən çıxdıqda “kolleqa”ları ilə üz-üzə gəldi.
Adı Dinara olsa da, fahişə adı “Eleonora” idi. Fransız mənşəli olan bu adın mənası “parıldayan” idi. Doğrudan da parıldayırdı. Getdiyi hər məkanda gözləri öz üzərinə çəkməyi bacarırdı. 26 yaşı bu yaxınlarda tamam olmuşdu. Təbii gözəlliyə malik idi. Az danışardı. Üzü gülməzdi. Həmişə susqun vəziyyətində idi.
Qapını açıb evə daxil oldu. Divara söykənərək ağır-ağır sürüşdü. Və birdən hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Nadir hallarda ağlayırdı. Həm də göz yaşlarını hər kəsdən gizlədərək. İstəmirdi kiminsə onun ağlar vəziyyətini görməsini.
Səhəri baş ağrısı ilə açdı.Özünə qəhvə hazırladı.Bu zaman telefonun zəngi yüksəldi.Bu dəfə ev telefonu deyildi. Tumbanın üstünə qoyduğu mobil telefonun ekranına baxdı. Anonim. Üzündəki soyuq ifadəni dəyişmədən zəngi qəbul etdi.
-Buyurun.
-Mən jurnalistəm,-qətiyyətli kişi tonu.
-Yanlış ünvan!=qətyyətlə dedi.Özünü itirmək nədir bilmirdi ümumiyyətlə.
-Sizin hansı peşə sahibi olduğunuzu bilirəm.
-Və?
-Müsahibəyə razılıq verin.
-Ölümə xoş gəldiniz,-deyib zəngi sonlandırdı.
Telefonunu dinləyən “sahib”i dərhal o jurnalistin qətlinə fərman verdi.Xəbərlərdə müəmmalı qətli dinləyib heç nə olmamış kimi jurnalı vərəqləməyə başladı.
Nahar qəbulunu restoranların birində etdi. İstər-istəməz yadına keçmişi düşdü. 7 yaşlı balaca qız uşağı. Hər axşam atası tərəfindən qəddarcasına döyülən anasının qanlı üzü.Atasının bu hərəkətlərinə heç vaxt anlam verə bilməmişdi.Tanış-bilişlərdən heç biri onların ailəvi işlərinə burun soxmazdı. Qorxardılar atamdan. Qüvvətli adam idi.