ı cəhənnəmdə itmisən?!-qəzəbini söndürmək niyyətində deyildi hələ ki.
-Şey...
-Yaxşı, yaxşı. Qalsın sonraya. Hazırlaş. Tez özü də.
-Baş üstə,-deyib masanı boşaltmağa başladı.
Fəxrəddin “Eleonora”nın qolundan tutub bir kənara çəkdi.
-Bilirsən, mən Bakıya gəlib valideynlərimin qarşısına keçəndə onlardan istəyim oldu: Məni KİV-nə ölü kimi təqdim etsinlər. Nə bilim xəstəlik-qəza. Mən heç kimin gözünə görünməyəcəm. Ancaq gecələr öz işimdə olacam. Bacı-qardaşım mənim bu hərəkətimdən incidilər. Atamla anam isə mənim şərtimlə razılaşıb mənə hər ay maliyyə yardımı etməyə qərar verdilər. Atamın nüfuzuna yetərincə kölgə salmışdım deyə indi də mənim korluğumdan istifadə edənlər olacaq. Anlayırdım bunu. Mənə ev tutdular. Sürücünü tapıb dilini möhürlətdilər. Tez zamanda dost olduq. Gecələr az sayda insanın təşrif buyurduğu məkanlara ayaq basırdıq bir yerdə. Heç kim mənim kimliyimlə maraqlanmırdı deyə sevincimin həddi-hüdudu yox idi. 25 yaşıma qədər gecəni evdə keçirtdim. Sürücüm- Murad mənə kitab oxuyurdu, tez=tez informasiyalr paylaşırdı. Amma mən boğulmağa başlamışdım. İşlə məşğul olmalı idim. Amma necə? Bunu Murada deyəndə mənə heç nə bildirmədən evdən çıxdı. Axşam evə tək deyil, yanında peşəkarla birgə döndü. Taxta üzərində nişan vurma sənəti. Yaşı 50-ni ötüb keçmiş bu adamın sənətə vurğunluğunu danışığından anlamışdım. 2 il ərzində onun tələbəsi oldum. Mənə barmaqlarla görərək nişan vurmağı öyrətdi. Bu 2 il müddətində ağlıma gələn dahiyanə ideya ilə möhtəşəm gecələr keçirtməyə başladım. Əvvəllər kor olduğum üçün məndən imtina edirdilərsə, hətta 1 saatdan az vaxt şərtilə razılaşırdılarsa, mənim sehrimə tab gətirə bilmirdilər. Məni buraxmaq istəmirdilər. Buna görə lap dərindən-qabıqdan çıxırdılar. Gözlərimlə deyil, ruhumla görürdüm.
-Yetər,-deyə “Eleonora” səsini qaldırıb ondan aralanmağa çalışdı.
-Haraya?-yumor tonu ilə soruşub məmnuniyyətlə gülümsədi.
Fəxrəddinin əllərini belində hiss edən “Eleonora” sərtcə əlindən azad olub arxa-arxaya gedərək divara