n qurtulmaq istəyirdi. Özü də mümkun qədər tez. Fəxrəddin bağçada əlləri ilə güllərə toxundub gülümsəməsində idi.Əyilib iylədikdən sonra onları öpürdü. Murad maşından enib əllərində sellofan torbaları ilə evə giriş etdi. Mətbəxə daxil olaraq torbadakıları boşaltmağa başladı. Yerbəyer etdikdən sonra səhər qəlyanaltısını hazırlamağa başladı.
“Eleonora” bağçaya açılan qapıya nəzər salıb ayağa qalxdı. Uzaqdan Fəxrəddini güllərin əhatəsində gördü. Bir xeyli düşünərək götür-qoy etdikdən sonra bağçanın içi ilə yeriməyə qərar verdi.
-Sən olduğunu bilirəm,-Fəxrəddin mülayimcəsinə deyib gülümsəməsini əskik etmədi.
-Gedirəm,-qarşısına keçib şax dayandı.
Fəxrəddinin üzü soldu.
-Nə?
-Eşitdiyin,-qəti səs.
-Bunu doğrudanmı istəyirsən?-boğuq səs.
-Sənə hesabat verməyə məcbur deyiləm.Bu-bir. İkincisi-mənim işim budur. Bu qədər!-deyib sürətlə addımlamağa başladı.
Fəxrəddin torpağa qoyduğu əl ağacını tapıb əlinə aldı.
-Yalan deyirsən,-ucadan səsləndi.
“Eleonora” bir neçə saniyəlik dayanıb geriyə çevrildi. Fəxrəddnin ağac yardımı ilə ona doğru gəldiyini görüb darvaza qapısını açaraq çıxışını etdi. Bir az piyada getdikdən sonra taksi saxlatdırıb mindi.Ünvanı deyib başını şüşəyə dayadı. Yanaqları boyunca cığır açaraq sürətlənən göz yaşlarını səssizcə axıtmağa başladı.
Fəxrəddin ona çata bilmədiyindən əsəblə bağçadakı skamyaya çöküb dizlərinə dirsəkləndi...
...Dinara xəstəxanadan axşam Lalə xalanın yardımı ilə çıxıb evə gəldi. İlk əvvəl Lalə xalə onu öz evinə dəvət elədi, başını güclə tərpədərək etirazını bildirdi. Daha sonra özü onunla qalmaq təklifini irəli sürdü, yenə rədd edildi. Qaranlıq zalda divanda uzanıb ayaqlarını qarnına doğru yığan Dinara gölərini məchul nöqtədən ayırmadan nəfəssiz qaldı.Polislərin zəhlətökən suallarını cavablamaqdan imtina edəndə onlar yataqdakı qızın psixi durumunun yaxşı olmadığını görüb əl çəkmişdilər.

Səhərə qədər gözünü nöqtədən ayırmadı. Qapının vəhşicəsinə döyülməsindən diksinib yerindən dik atıldı. Təkcə döyülmürdü, üstəlik “Aç bu