a əhatələnmiş, qapı bərk kilidlənmişdi. Ağlayaraq səsini qaldırsa da, nəticə hasil olmurdu. Aynanı sındırın şüşə parçasını biləyinə yaxınlaşdırdı.
-Allahım, niyə? Axı niyə? Nə günah sahibiyəm mən? Al canımı. Lütfən, al canımı.
Alınmadı. Olmadı. Hər dəfəsində biləyə yaxınlaşdıranda gücdən düşürdü...
...”Eleonora” yenə müştərilərini qəbul etməyə başladı. İşini bitirən kimi üzünü gizlədərək göz yaşlarını selə çevirirdi.Fəxrəddini görürdü hər simada. Ammma onun sığalını, təbəssümünü görə bilmirdi.
2 aydan sonra. “Eleonora” ona göndərilən təkliflə elit göydələnlərin birinə mindi. Yenə gözlər onun üzərində idi.Hər kəs çıxdıqdan sonra liftin qapısının bağlanmasına azca qalmış kimsə cəld əli ilə qapını aralı tutdu. “Eleonora” litfdə tək qaldığı üçün sakitcə tamaş elədi. Amma içəriyə gprənin kimliyindən gözləri böyüdü. Fəxrəddin. Qapını tutub isə Muraddan başqası ola bilməzdi. Fəxrəddin barmaqlarını sürtərək lazımı düyməni basaraq lifti hərəkətə gətirdi.”Eleonora” kürəyini söylədib nəfəsini içəri çəkdi.Birdən lift “stop” elədi.
-Sənin işindir,-“Eleonora” anladı.
Fəxrəddin onun səsinə çevrilib ağacla yaxınlaşmağa başladı. Əl ağacını yerə atıb sərt üz ifadəsi ilə səsini qaldırdı.
-Soyundur məni.
-Nə?
-Eşitdin! Sən məni soyundurursan, mən səni. Sonra işə başlayırsan.
-Lazım deyil.
-Niyə? Buraya kimə görə gəldiyini anlamırsan hələ də?
-O sənsən?
-Aha, mənəm.
-Fəxrəddin, xahiş edirəm...
-Mən sənin xahişini eşitmək istəmirəm. Əmrimi eşitdin, ya yox?!
Onun yüksələn səs tonundan gözləri dolmağa başlayan “Eleonora” titrəyən əlləri ilə əvvəl pencəyi, sonra köynəyi çıxartdı. Əlini şalvar qayışına uzadanda Fəxrəddin barmaqlarını hərəkətə gətirib biləklərindən başlayaraq çiyinlərinə qədər cığır açdı. “Eleonora”nın üzünü əlləri arasına alıb öpməyə başladı.”Eleonora” qarşılıq verib qollarını Fəxrəddinin çılpaq kürəyinə doladı...
...Gecəni döşəmədə güclə yatıb güclə duran Dinara başının üstündə dayanmış qadını görcək cəld qalxıb ümidlə ona baxdı.
-Aramıza xoş gəldin,