“divar”ı astaca döyəclədi.
-Nə var?!-əsəbi səs.
-Az qalıb,-gənc bir az özünü itirmiş halda cavabladı.
-Lap əla!-deyib “Eleonora”nın çiynindən yapışıb üzünə baxdı.-İşimizzi orada davam etdirərik, gözəlim. Geyin!
Sürücü qapını açdı. “Eleonora” salondan enərək restorana baxdı.Çənəsini tutub üzünü özünə çevirən müştərisinin gözləri ilə qarşılaşdı.
-Sən məni dəli etmisən artıq!-deyib vəhşicəsinə dodağına yumulub öpüşünü qopartdı...
2-3 gün sonra. Bu gecə sərbəst idi. Sahibindən heç bir mesaj gəlməmişdi. Saçlarını hörük edərək aynadan özünə baxdı. Nəqədər baxdı, bilmədi. Sonra ayağa qalxıb əyninə keçirtdiyi gecə geyiminindən bir göz qırpımda azad oldu. Ayaqlarının altındakı gecəliyinə nəzər saldı. Əhatədən çıxıb işığı söndürdü.Çarpayıya uzanıb gözlərini tavana zillədi. Üstünə örtük çəkmədi. Qolları ilə özünü qucaqlayıb sağ çiyni üstü çevrilərək uzandı.Bir xeyli belə davam etdi. Gözlərinə yuxu getmədiyindən yata bilmirdi. Qalxıb əyləşdi. Gözlərini qapatdığında günəşin şüalarını xəyalında canladırdı. Xəfifcə gülümsəmə.
Günortadan xeyli keçirdi. Şopinqini edib açıq kafelərin birində yüngülcə nahar etdi. Şəhəri gəzintiyə çıxdı. Getdiyi hər məkanda gözləri öz üzərinə cəmləşdirirdi yenə. Bu gözlərdə nələr yox idi ki?! Ama o, heç nəyə fikir vermədən irəliləyirdi.
Axşam. “Sahib”in kabinetində əyləşib onun əmrlərini gözləyirdi. “Sahib”inin yaşı 40-ı keçmişdi. Başını masadakı kağız-kuğuzlardan qaldıraraq “Eleonora”nı süzdü. Kinayəli təbəssümlə kürəyini söykədib əmin tonda sözünə başladı.
-Təzə müştərin var. Hazırlaş.
-Baş üstə.
“Sahib”inin gözləri qıyıldı.
-Kor adamdır. 1 həftəlik. Gəlişini sənə bildirəcəm.
“Eleonora” ayağa qalxıb qapıya doğru gedirdi ki, “Dur” əmrini eşitdi. “Sahib” baxışları ilə onu yanına çağırdı.Əmrə tabe olub yaxınlaşdı. Biləyindən kobudcasına dartıb dizləri üstə əyləşdirdi. Bir əlini boynunu arxasına, digərini belinə qoyaraq dodaqlarından başlayaraq boynuna, oradan da sinəsinə öpüşlərini qondardı.
Yolboyunca tək yürüməkdə idi. Birdən