ə hələ bu da azdır!...Qızımı bədbəxt elədin, bəs deyil sənə?!...
-Lənət şeytana!...Nə bədbəxtliyi?! Mən özüm bəxbəxt olub getmişəm...
Nənəm söz demək istəsə də anamın baxışları altında susmağa üstünlük verdi.Faiq əmi bir az gəzişdikdən sonra kəskin şəkildə bildirdi.
-Mən razı deyiləm!...
-Sənin razılığını soruşan olmadı...
Nənəm yenə iynəli sözlərini davam etditmək istəyəndə Faiq əmi qabağa əyilib təhdidkar tonda dedi:
-Mən razı deyiləm ki, qızım bu yaxınlarda evlənsin!...17 yaşı var. Nə olub?! Nə qaçhaqaçdır?! Qoy bir az həyatı tanısın!...
Lakin Faiq əminin “nəsihət”ləri faydasız qaldı.Xalamın nənəmə mütiliyi, anamın onlara olan qəzəbi, Ulduzun susqunluğu ilə hər şey həll olunmuşdu artıq...Faiq əmi 1 həftə boyunca hər nə qədər qızına dil töksə də nəticəsiz qaldı...
...Artıq “sizli-bizli” danışıq etiketini yığışdırmışdıq.Bu səfər sadəcə gəzməyə çıxmağa qərar vermişdik.Hər nə qədər istəməsəm də məndən aslı olmayan güc məni yaxın keçmişə aparırdı.Başımı maşının pəncərəsinə dayayıb fikrə getmişdim:Niyə xalamla xalamqızının bəxti gətirməmişdi?!Faiq əmini günahlandıra bilmirəm,o, çox yaxşı biridir.Adam kimi adam olmasaydı, anamın əmisioğlu Ramil ona görə qohumlarla əlaqəsini kəsməzdi.Nənəm...Off, nənə, off...Axı niyə?! Niyə?!...
...Orxan mənim tez-tez dalğınlığımı incələsə də heç nə soruşmurdu.Amma bu gecə deyəsən həddindən artıq xatierələrə dalmışdım.Ondan olacaqdı ki, maşını kəskin sürətlə kənara çəkib əlimdən tudtu.O an bədənimdən gizilti keçdi.İçim elə titrəyirdi ki, sanki bu dəqiqə hisslərimi büruzə verəcəkdim.
-Nəyin var sənin, Nərmin?!...
Gözlərimin yavaş-yavaş dolduğunu anlayırdım, ona gör də Orxana baxmamağa çalışırdım.Əlimi ondan qopardıb maşından endim.Parka doğru addımlayıb skamyaya çökdmü.Artıq özümü saxlaya bilmirdim.Əsir tutub saxladığım göz yaşlarımı sərbəst buraxdım.Əlimi skamyadan ayıra bilmədiyimdən damcılar elə hey süzülə-süzülə sürətlənirdi.Birdən yaanımda kimisə sezib cəld başımı çevirdim.Orxanın üzündəki sərtlik bir anlıq yoxa yoxa