çıxdı.Əlini üzümə toxundurub barmaqları ilə göz yaşlarımı silməyə başladı.
-Ağlama..Axı niyə ağlayırsan?!...Nədir səni bu qədər sıxan?!...
Saat 10-da evdə olmalıyam...Onun gözlərinə necə kilidlənmişəmsə ayağa qalxa bilmirdim.Göz yaşlarım öz sürətini azaltsa da işini görməkdə idi.
-Nərmin...
Onun səsi...Sözlə ifadə edə bilmirəm...
-Burax məni,-deyib ayağa qalxa bildim nəhayət ki.
Getməyə çalışırdım ki, əlini bu dəfə biləyimdə hiss etdim.Axşam saat 9 olduğundan parkda ins-cins gözə görünmürdü deyəsən, ya da o vaxt mənə elə gəlmişdi.Sehrlənmişdim sanki.
-Nərmin, nəsə olub, danış mənə...
Biləyimi ondan qopardıb yanaqlarımı quruladım.Orxan isə səbrlə məndən açıqlama gözləyirdi.
-Heç nə olmayıb,Orxan..
-Yalan deyirsən,-səsində qəzəb notları sezilirdi.
Onun tonu məni azacıq əsəbiləşdirsə də, özümü o yerə qoymadım.Yaxınlaşıb üzbəüz dayanaraq gözünün içinə baxdım.
-Mənimlə bağlı olssaydı deyərdim, amma deyil..!
-Anlamadım?!...
-Sənin kimi azdan-çoxdan tanınmağa başlayan iş adamı mənim ailəmi araşdırıb ya yox?!...
-Əgər sən xalanla onun qızının həyatlarını nəzərdə tutursansa, xəbərim var...
-O zaman beynini işə sal və düşün azacıq...
Nəfəsini az qala üzümdə hiss edirdim, gözlərini ilk dəfə bu qədər yaxından görürdüm, üz cizgilərindəki sərtliklə mülayimliyin möcüzəvi qarışımı seyr edirdim.Bu sehrə necə qapılb qalmışdımsa Orxan əlimi öz əlinin içinə alıb bərk-bərk öpdü.İlahi! Təkrar gizilti...Gözlərimə baxıb üzümü əllərini arasına alaraq birnəfəsə söylədi.
-Mən səni sevirəm, Nərmin, hər şeyə rəğımən...
Özümdə güc tapıb ondan aralandım.Özümü itirməmişdim yenə.
-Məni evə apar,-deyib üzünə baxmadan maşına doğruladım.
...Yol boyu heç birimiz bir kəlmə kəsmədik.Mən baxışlarımı ondan qaçırtsam da onun baxışlarını öz üzərimdə hiss edirdim...Binanın qarşısında maşını saxlatdırıb söz deməyə çalışırkən çevik davranıb salondan endim...
...Evdəkilər hər nə qədər çalışsalar da məndən söz ala bilmədilər.Ən çox canfəşanlıq edən nənəm qəzəblənib Orxanın ünvanına söyüş