ş yağıdrmaq istəyəndə mənim baxışlarımı görüb səsini uddu.
...Səhər olanda isə tələm-tələsik evdən çıxmağa çalışırdım ki, qarşımda Orxan peyda oldu.Öz cazibəsini necə hiss etdirə bilirdisə, mən yrimdən tərpənə bilmirdim.
-Sabahın xeyir, Nərmin...
Nəhayət ki, özümə gəlib gülümsədim.
-Sənin də sabahın xeyir, Orxan...
Yenə hansısa təklif edəcək, mən isə işə gecikirdim.
-Nərmin, onlara görə mənə şans vermirsən?!...
-Yanılırsan, Orxan.Sənə şans verirəm, sadəcə sən bunu görmürsən...
Orxanın dodaqlarında təbəssüm peyda oldu.Mən də qeyri-ixtiyarı gülümsədim.
-İndisə icazə versən işə getmək istərdim,-deyib yanından keçmək istədim.
-Dur,-deyib barmaqlarını qoluma kilidlədi.-Mən səni aparacam işə...
...İş günüm əvvəlki sürətlə gəlib keçdi.Binadan çıxmaq istərkən qarşımı iş yoldaşım Qabil kəsdi.
-Qabil, xeyirdir?!...
Qabilinn baxışları bir növ qəmgin, solğunlaşmış idi sanki.Udquna-udquna mənə baxıb birnəfəsə söyllədi.
-Səndən xoşum gəlir, Nərmin...
Qabil yaxşı oğlan idi, amma mən ona boş yerə ümid verib də xəyallarını suya düşürmək istəmirdim.
-Kamran, xahiş edirəm, vaz keç...Alınan iş deyil..
Sözümü tamamlaya çalışırdım ki, Orxanın qəzəbli baxışlarını gördüm...Orxanın qəzəbdən partlamaqda olan gözləri ilə bərabər əlinin tez-tez yumruqlandığını görəndə cəld onu nazirliyin binasından çıxartdım.
-Heç bir şey anladığın kimi deyil..
Orxan mənim “izahat”ımı sakit şəkildə dinləməyə çalışsa da hisslərini təkrar büruz verdi.
-Bir daha onu sənin ətrafında dolaşan görməyim, Nərmin!-deyə xəbərdarlıq etdi.
Qısqanırdı demək.Mənim xoşuma gəlməyə başladı onun qısqanclığı.Axı kimin xoşuna gəlməz ki?! Amma bir şərtlə bu qısqanclıq xəstəliyə çevrilməsin.
-Niyə gəlmisən?!...
Cvab verməyib biləyimdən yapışaraq məni maşınına tərəf aparmağa başladı.Qapını açıb baxışları ilə məni salona dəvət elədi.Etirazsız əyləşib onun yerişini izləməyə başladım.Orxan sükan arxasına keçib maütəhərriki işə saldı.
-Niyəsini az sonra biləcəksən..!
Gülümsünüb ona nəzər saldım.
-Mənə dəli