bədbəxt evliliyi olmasaydı...Faiq əminin əl-qolu açılmağa başladı.Əvvəllər iş sahəsində qazana bilmədiyi uğurları qazanmağa başladı...Xalam isə Almaniyaya yerləşdikdən sonra orada diasporada çalışmağa başladı...
...Bugün iş günü deyildi...Mən adətən müasir geyinməyi sevənəm. Məktəb vaxtı birgə oxuduğum qızlardan biri mən zəng vurub əylənməyə dəvət etmişdi.Mən də dardan da dar, üstündə kəsikləri olan cins şalvarla sadə koftamı geyinib saçlarımı açıq buraxdım.Saçlarım incə olduğundan uzun saxlamırdm.Çiynimə qədər idi.Sadəcə işdə yığırdım. Sadə makijay edib çantamı yoxlayıb doldurmağa başladım. Babetləri sevmirdim, boyum 160-a yaxın olduğu üçün uzun daban və ya tanqetkalarla dolu idi “qarderob”um. Tanqetkaların içindən bəyəndiyimi seçib geyindim.Evdən çıxanda telefonuma zəng gəldi.Ekranda Orxanın adı ggöründü.Başa düşdüm ki, yaxınlardadır.Zəngi qəbul etməkdən başqa çarəm qalmadı.
-O nə geyimdir geyinmisən?!-az qala qəzəb püskürürdü.
-Nə olub geyimimə?!-özümü itirmək mənə xas deyil.
-Hələ bir soruşursan da!...
Nəhayət ki, uzaqdan onun silueti göründü. İri addımlarla yaxınlaşıb mənə baxdı.Telefonumu qapadıb çantama buraxaraq vecsiz şəkildə ona baxdım.
-Sənə nə?!...
-İndi göstərərəm “Sənə nə”ni!-deyin biləyimdən tutub maşınına doğru aparmağa başladı.
Özümdə güc tapıb ondan azad oldum.
-Mənimlə belə rəftar etməyə ixtiyarın yoxdur, Orxan!...
Mənim soyuq tərzdə çatdırdığım xəbərdarlıqdan mı, yoxsa özümü vecsiz aparmağından mı, Orxanın üzü bozarmağa başladı.Hətta boğazındakı damarların gərildiyini gördüm.
-Nərmin, hara gedirsən?! Hələ üstəlik bu geyimlə?!...
-Əylənməyə...
-Hara?!...
Mənim ağlıma nə gəldisə cəld maşının qapısını açıb əyləşdim.
-Apar məni, deyib qapını bağladım.
Üzümdə hiyləgər ifadə vardı....Yol boyunca heç birimiz 1 kəlmə kəsmədik.Orxan bacardığı qədər özünü soyuqqanlı aparmağa çmalışırdı.Mən isə vecsiz kimi görünsəm də azacıq narahat idim.Ya bu adam birdən manyaklaşsa...?!....Allah uzaq eləsin!...
Və nəhayət ağzını güclə də olsa açıb söz