z soruşmağa nail oldu.
-Hara?!...
Dilucu əyləncə mərkəzinin ünvanını bildirib ona baxdım.
-Kimlər olacaq orda?!...
Vau! Qısqanclıq notları güclənir getdikcə...
-Qızlar ancaq...
-Hansı qızlar?!...
-Sinif yoldaşlarım...
Deyəsən mənim “açıqlama”mdan sonra azcıq da olsa rahatlşadı.
-Sən onlarla görüşə gedəndə belə geyinməyə məcbursan?!...
Mən cavab verməyib sadəcə başımı buladım.Yenə salona səssizlik çökdü...Maşın gəlib mərkəzə çatanda mənə diqqətlə baxdı.
-Elə düşünmə ki, sənə güvənmirəm, sadəcə sənin kimi birinin...-sözünü tamamlaya bilmədi.
-Mən necə biriyəm ki?!..
-İnsanlara güvənməkdən qorxursan,amma güvəndiklərin də var və onlarla vaxt keçirmək xoşdor sənə...
Onun analizi dodaqlarımda təbəssüm yaratdı. Heç nə demədən maşından enib mərkəzə daxil oldum...
Gün boyu qızlarla əylənsəm də Orxanın son halı məni rahat buraxmırdı.Düzdür, xoşuma gəlirdi, amma bu “hə” deməyə əsas vermirdi.Xalamqızının başına gələnlər məni elə sarsıtmışdı ki, bunu sözlə ifadə edə bilmirəm.İldə 2-3 dəfə Bakıya təşrif buyuran xalamqızının gözlərində hamıdan gizlətməyə çalışdığı ümman kədər vardı.Son gəlişi ilə Orxanı mənim izimə salmışdı....
...Artıq əyləncə bitmişdi. Günortadan xeyli keçmişdi.Məkandan çıxanda onun maşınını görüb təəccübləndim.Bu adam işə getməyib bəyəm?! Diqqətlə baxanda onun sükanın arxasında əyləşdiyini və mənə baxdığını görüb içimdə sanki nəsə yerini dəyişdi.Mənimlə danışan qızlara fikir vermədən maşına tərəf addımlarımı atmağa başladım.Salona keçib əyləşdim.
-Sənin kimi tanınmağa başlayan iş adamı niyə rəqiblərinə şans versin ki?!-təəccüblə soruşdum.
Gözlərini şüşədən ayırıb mənə baxdı.
-İşlə bağlı hansısa fövqəladə problem olmayıb, narahat olma,-səsi də baxışları qədər quru idi.
-Bu nə tondur?!...
-Necə danışmağımı istəyirsən, Nərmin?!...
-Orxan, xahiş edirəm...
-Sən mənə nə etmisən?!...
Özümün də xəbəri olmadan onun gözlərinə sehrlənmişdim.
-Niyə, Nərmin?! Niyə?! Sadəcə “niyə”sini de, başqa heç nə istəmirəm...Niyə özünü aldadırsan?!...
-Mən