ı taqqıldatdı.
-Gəl...
İçəəri girən qardaşım idi. Bacı-qardaş ordan-burdan söhbət elədik...
...Aradan 1 həftəyə yaxın vaxt keçmişdi.Orxan yenə məni aparıb gətirirdi.Hər dəfə də hansısa kişi cinsinin mənə baxması, gülümsəməsi onun cinlərini təpəsinə mindirirdi.Dava-dalaş salmamaq üçün özünü güclə saxlayırdı.Artıq ona görə işdə mənə heç bir oğlan yaxınlaşmırdı...
...Yenə Bakı gecələrinin birində bulvarda gəzişirdik.Özümdən asılı olmadan onun qoluna girdim.Orxan təəccüblənsə də məmnun olduğu gözlərindən oxunurdu...
Açıq kafedə əyləşmişdik.
-Nərmin,niyə?!...
-Anlamadım?!...
-Sənə gələn növbəti elçiyə rədd cavabı verdiyini bilirəm...
-Sadəcə istəmədim..Həm ailənin reaksiyası elə oldu ki, deyəsən buna borcum var.
-Necə yəni?!
-“Olmadı ki! Minnətiniz olsun da! Buraya qədər rədd edilmək üçün gəlmişik?!”...Atam qardaşımı güclə saxladı.Anam isə nənəmə qalibanə baxırdı...
Orxan gülümsəməyini saxlaya bilmədi.
-Bəs sən?!...
-Mən?! Heç nə...Sadəcə izlədim, vəssəlam...
Masaya qoyulan əlimi qaldırıb gözlərimə baxa-baxa öpdü.
-Belə də bilirdim...
Bu insanın özünə əminliyi o qədər güclü idi ki gəl görəsən...
...Artıq evdəkilər də, işdəkilər də aramızdakı münasibətdən xəbərdar idilər.Nənəm tez-tez evlilik söhbətini ortaya atsa da valideynlərim məni tələsdirmirdilər.Qardaşım isə onun haqqında məndən 1-2 kəlməlik də olsa söz qopartmağa çalışırdı...
...Yenə axşam, yenə gəzinti.Bulvar boyunca gəzirdik.Birdən əlimdən tutub dayandı.Məsum təbəssümlə gözlərinə baxdım.
-Nərmin, düzünü de,-tonundakı zarafatla bərabər ciddiyət də sezilirdi.
-Nəyi?!-heç nə anlamdım.
-Mənə qarşı nə hiss edirsən?!...
Bir anlıq mənə elə gəldi ki, ətrafda hər şeyin hərəkəti durdurulub.Bir mən, bir Orxan, vəssəlam! Onun baxışları getdikcə ciddiləşib mənə yaxınlaşdı.Nəfəsimi içəri çəkib üz cizgilərinə diqqətlə baxmağa başladım.
-Mən...
-Sən nə?!
Gözlərim yavaş-yavaş dolmağa başladı.Yanağıma süzülən damcıları barmaqları ilə silib xırltılı səslə dedi:
-Ağlama...Səni incitmək